Ανεπαίσθητες ήττες της χρονιάς που πέρασε

της Αγγέλικας Ψαρρά

Γκέοργκ Σολτζ, «Βιομηχανικοί αγρότες», 1920
Εύλογη η αγανάκτηση που προκάλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις Λοβέρδου. Είναι πράγματι εξωφρενική η πρόταση του υπουργού Υγείας να απελαύνονται οι «αλλοδαπές ιερόδουλες φορείς του AIDS», προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια, καθώς η ασθένεια μεταδίδεται από την «παράνομη μετανάστρια» στον «Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια». Μόνο που οι δηλώσεις αυτές υπήρξαν σκόπιμα προκλητικές, όπως σκόπιμα προκλητικό υπήρξε προ καιρού και το διττό προανάκρουσμά τους: η υποστήριξη της θανατικής ποινής και η ανοίκεια επίθεση στους απεργούς πείνας της Υπατίας. Ενόψει και της επικείμενης αναμέτρησης για την αρχηγία του κόμματος, ο κ. Λοβέρδος θεώρησε για μια ακόμη φορά χρήσιμο να κλείσει το μάτι σε απόψεις που, απ’ ό,τι προφανώς εικάζει, αλλά και απ’ ό,τι φαίνεται, έχουν πια πέραση σε ευρύτερα ακροατήρια από παλιότερα. Εννοείται πως η Χρυσή Αυγή έσπευσε ήδη να εκφράσει την ευαρέσκειά της για την υπουργική παρρησία. Από την πλευρά τους, οι συγκυβερνώντες του ΛΑΟΣ παρέμειναν σιωπηλοί. Ούτως ή άλλως, η ηγεμονία κάποιων ξενόφοβων θέσεών τους μοιάζει εδώ και καιρό αδιαμφισβήτητη.

Σε ποια ωστόσο συμφραζόμενα κρίνονται πολιτικά αποδοτικές τόσο ακραίες διατυπώσεις; Με άλλα λόγια: Πώς η αγοραπωλησία και ο βιασμός διαρκείας ανήλικων γυναικών από την Αφρική μεταμφιέζονται σε πρόβλημα του εγχώριου νοικοκυραίου που «ξέχασε» να χρησιμοποιήσει προφυλακτικό; Έχω την εντύπωση ότι, στο κλίμα των ημερών, η επίκληση της «ελληνικής οικογένειας», δηλαδή μιας οικογένειας με ρητό τον εθνικό προσδιορισμό της, έχει αποκτήσει τη δύναμη να καθιστά αόρατα κάμποσα στυγερά εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά στο βωμό της υποτιθέμενης ασφάλειάς της. Όλο και συχνότερες, οι αναφορές στην «ελληνική οικογένεια» έχουν τις ολέθριες και απολύτως υλικές επιπτώσεις τους για εκείνους και εκείνες που δεν εμπίπτουν στη συγκεκριμένη φαντασιακή κατηγορία — κατά κύριο λόγο άνδρες και γυναίκες που δεν έχουν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν την πολύτιμη, όπως αποδεικνύεται, ιδιότητα του έλληνα πολίτη. Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Την ίδια ώρα, η προσφυγή στην «ελληνική οικογένεια» κουβαλά νοήματα που επιδιώκουν να λειτουργήσουν κανονιστικά και για όσα υποκείμενα δεν αντιμετωπίζουν επισήμως πρόβλημα «εντοπιότητας» — πόσο μάλλον που η «εντοπιότητα» στην περίπτωση αυτή δεν προκύπτει αποκλειστικά από τον τόπο καταγωγής ή/και παραμονής, αλλά προϋποθέτει την πειθάρχηση σε ένα ολόκληρο πλέγμα σιωπηλά «εγκεκριμένων» κοινωνικών και ατομικών κανόνων. Ας μην πολυλογήσω άλλο: τα νοήματα αυτά που δεν κατονομάζονται, αλλά συνηχούν με τις δύο τόσο αθώες κατά τα λοιπά λέξεις, διαθέτουν ιδιαίτερο ειδικό βάρος. Γιατί ακουμπούν καίριες πτυχές της ζωής των ανθρώπων.
Καιρός να διατυπώσω καθαρά τη σκέψη μου — κι ας ξέρω πως δεν μπορώ να την υποστηρίξω με τη σιγουριά που θα επιθυμούσα: τη χρονιά που πέρασε, το διαβόητο καθεστώς δημοσιονομικής έκτακτης ανάγκης προκάλεσε κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις, οι οποίες συνοδεύτηκαν από τη διάχυση λόγων βασισμένων (και) στην υπόρρητη σκλήρυνση των έμφυλων ιεραρχιών. Στον πυρήνα των λόγων αυτών θα συναντήσουμε και τις νέες –ή, μήπως, αρχαϊκές;– εννοιολογήσεις της «ελληνικής οικογένειας». Είναι προφανές ότι οι τρέχουσες αναλύσεις της κρίσης επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις οικονομικές επιπτώσεις της, ενώ εξαιρετικά περιορισμένες υπήρξαν οι προσεγγίσεις των «παράπλευρων» συνεπειών της. (Θα ξεχώριζα εδώ κάποιες ενδιαφέρουσες απόπειρες ανάγνωσης της συγκυρίας με γνώμονα τις σχετικές εξελίξεις στον τομέα των δικαιωμάτων.) Ούτως ή άλλως, ακόμη και τα στοιχειωδέστερα στατιστικά δεδομένα υποδεικνύουν τον άνισο κατά φύλο καταμερισμό του βάρους των νέων οικονομικών δεδομένων (επισφάλεια, ανεργία, συρρίκνωση κοινωνικών δικαιωμάτων κ.ο.κ.). Η αυτόματη, ωστόσο, αναγωγή στην «ελληνική οικογένεια» έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: οι καιροί δεν σηκώνουν τις περιττές ανησυχίες άλλων εποχών. Άνδρες και γυναίκες οφείλουν να βιώσουν την κρίση μέσα από την εσωτερίκευση της σημασίας –«οικογενειακής» και «εθνικής»– των έμφυλων ρόλων τους. Στις τρέχουσες συνθήκες, και ενώ οι παλιές και γνώριμες συνδηλώσεις της «ελληνικής οικογένειας» παραμένουν ενεργές, παγιώνονται ταυτόχρονα και τα σύγχρονα, κατά τι τροποποιημένα, περιεχόμενά της: έτσι, η έμφαση στην «ελληνικότητα» της πρότυπης οικογένειας υπογραμμίζει τη διάκρισή της από κάποιες άλλες οικογένειες, η «μη ελληνικότητα» των οποίων τις τοποθετεί εκ προοιμίου σε διαφορετική μοίρα.

Στο κλίμα αυτό, δεν είναι παράδοξη η –συχνά ασυναίσθητη– διάδοση στη δημόσια σφαίρα σεξιστικών και ρατσιστικών προκαταλήψεων, τις οποίες κάποτε θεωρούσαμε αποκλειστικότητα της ακροδεξιάς ρητορείας. Άπειρα τα παραδείγματα τη χρονιά που μας πέρασε, υποδηλώνουν ότι σε περιόδους κρίσης η αμφισβήτηση των «κεκτημένων» είναι πολλών λογιών. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα όσα «ανδροπρεπή» και «πατριωτικά» ακούστηκαν με αφορμή την υπόθεση Στρος-Καν; Την αντιμετώπιση της Εύας Καϊλή από πολιτικούς και δημοσιογράφους ολόκληρου του φάσματος, αριστερών συμπεριλαμβανομένων, όταν αποτόλμησε να διαφωνήσει με τον τότε πρωθυπουργό; Ή, μήπως, ότι πέρασε σχεδόν απαρατήρητος ο «Οδηγός του Πολίτη» της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος συνιστά στις γυναίκες να μη μετακινούνται μετά τη δύση του ήλιου παρά μόνον όταν είναι απαραίτητο, σε κάθε περίπτωση να ειδοποιούν κάποιον γνωστό για το πού πηγαίνουν, αλλά και να μάθουν να ζουν στο σπίτι τους με τραβηγμένες τις κουρτίνες;

Το νήμα που συνδέει τους έμφυλους αυτούς λόγους με την έμμονη προσκόλληση στην «ελληνική οικογένεια» είναι, νομίζω, προφανές: σε καιρούς χαλεπούς, η οικογενειακή συσσωμάτωση των αυτοχθόνων εμφανίζεται σαν το μοναδικό ανάχωμα που μπορεί να εγγυηθεί μια σχετική προστασία από τα δεινά της κρίσης. Αρκεί να θυμηθούμε την ανεκδιήγητη εκείνη υπόσχεση του Γ. Παπανδρέου ότι θα φροντίσει να εξασφαλίσει μία τουλάχιστον θέση εργασίας ανά οικογένεια. Καθώς, λοιπόν, την εποχή αυτή το «μείζον» έρχεται να διεκδικήσει την αδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία του, το «έλασσον» –το κάθε λογής «έλασσον»– χάνει διαμιάς την όποια νομιμοποίηση είχε κατακτήσει τα τελευταία χρόνια. «Καλή είναι η ισότητα, αλλά η σωτηρία της χώρας είναι ο υπέρτατος στόχος», όπως διαβάσαμε προ καιρού και στην Καθημερινή (14.9.2011). Πόσες άλλες «πολυτέλειες» θα μπορούσαν να συναριθμηθούν με την απειλητική «ισότητα», ικανές κι αυτές να μας αποπροσανατολίσουν από τον «υπέρτατο στόχο»;

Τις παραμονές των Χριστουγέννων, σε συνάντησή του με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας Πολυμελών Οικογενειών με Τρία Τέκνα Ελλάδας, ο Αλέξης Τσίπρας θεώρησε σκόπιμο να δηλώσει ότι το «δημογραφικό πρόβλημα» της χώρας «παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις», καθώς και ότι «είναι πολύ πιθανό την επόμενη δεκαετία να αντιμετωπίσουμε το θέμα του αφανισμού της ελληνικής οικογένειας» (20.12.2011). Σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ εύκολο στον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει, εφόσον τα θεωρεί δίκαια, τα αιτήματα των τριτέκνων, χωρίς να αισθανθεί υποχρεωμένος να υιοθετήσει την (και) εθνικιστική ρητορεία με τη βοήθεια της οποίας τα οικονομικά προβλήματα των πολύτεκνων οικογενειών μετασχηματίζονται αυτομάτως σε κινδυνολογία για το διαβόητο «δημογραφικό πρόβλημα» της χώρας. Κι αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα αντιληφθεί η ηγεσία της Αριστεράς –της Αριστεράς, τουλάχιστον, που με ενδιαφέρει– ότι οι υποχωρήσεις της στα «ελάσσονα» υπονομεύουν την αποτελεσματικότητά της στα «μείζονα» που επαγγέλλεται.

ΥΓ. Τις ημέρες αυτές, η σκέψη μου είναι στους ανθρώπους της Ελευθεροτυπίας: τους συντρόφους μου του «Ιού», τους φίλους, τους συναδέλφους. Ταλαιπωρούνται από τις αδιανόητες επιλογές ιδιοκτησίας και διεύθυνσης, οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, θεώρησαν ότι θα διασωθούν μέσα από το δρόμο της παρενδυσίας. Όπως ξόρκισαν το φύλο τους στην ταυτότητα της εφημερίδας («εκδότης» η Μάνια Τεγοπούλου, «διευθυντής» η Κύρα Αδάμ), έτσι εφάρμοσαν και την πιο σκληρή «μνημονιακή» πολιτική στο όνομα του αγώνα κατά του Μνημονίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών» από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και Ταινιοθήκη της Ελλάδος,

25 – 28 Νοεμβρίου 2011

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στις 25 Νοεμβρίου, διοργανώνουν ένα 4ήμερο αφιέρωμα ταινιών που θα διαρκέσει από τις 25 έως τις 28 Νοεμβρίου με τίτλο 1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών. Το αφιέρωμα έχει ελεύθερη είσοδο για το κοινό και εντάσσεται στην καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τη καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα ζήτημα που ο κινηματογράφος σε παγκόσμιο επίπεδο έχει θίξει πολλές φορές στο παρελθόν αλλά και μια προβληματική με την οποία εξακολουθεί να καταπιάνεται. Οι ταινίες του αφιερώματος καταγράφουν τις εικόνες γυναικών σε παγκόσμια κλίμακα που εξακολουθούν να υφίστανται διάφορες μορφές βίας (ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική, φυλετική, κοινωνική). Το αφιέρωμα περιλαμβάνει 16 ταινίες μυθοπλασίας: 10 ταινίες ξένων σκηνοθετών/σκηνοθέτιδων, 4 ταινίες Ελλήνων/Ελληνίδων καθώς και 2 ταινίες τεκμηρίωσης Ελλήνων σκηνοθετών. Οι ταινίες Τσιγγάνικη ψυχή και Ο αγώνας του Κρίπαν προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα, ενώ ο κλασικός Ταξιτζής του Σκορσέζε θα προβληθεί στην ψηφιακή αποκατάστασή του σε 2K. Την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου στις 20.00 η προσκεκλημένη Ισπανίδα σκηνοθέτιδα Τσους Γκουτιέρεζ (Chus Gutiérrez), εκπρόσωπος της νέας γενιάς Ισπανίδων σκηνοθετών, θα προλογίσει την ταινία της Τσιγγάνικη ψυχή (Alma gitana, 1996), αλλά και την ταινία Μέσα απ’ τα μάτια σου (Te doy mis ojos, 2003) της Ιθιάρ Μπογέιν, στην οποία συμμετέχει ως ηθοποιός. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. Τις προβολές των ταινιών θα πλαισιώσει μια συζήτηση το Σάββατο 26 Νοεμβρίου στις 20.00 με βασική ομιλήτρια την ακαδημαϊκό Prof. Joanna Bourke. Στη συζήτηση συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά) οι: – Prof. Joanna Bourke, Καθηγήτρια στο Birkbeck College του Λονδίνου, συγγραφέας του βιβλίου Rape: Sex, Violence, History, αλλά και του βιβλίου Φόβος. Στιγμιότυπα από τον πολιτισμό του 19ου και του 20ου αιώνα που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σαββάλα. – Chus Gutiérrez, Ισπανίδα σκηνοθέτιδα – Κυριάκος Κατζουράκης, Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Ο δρόμος προς τη δύση – Μαρία Στρατηγάκη, Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων και Επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστήμιου. Τη συζήτηση θα συντονίσει η Μαρία Κομνηνού, Γενική Γραμματέας του Δ.Σ. της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος ΕΜΜΕ του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι προβολές των ταινιών πραγματοποιούνται σε συνεργασία της Ταινιοθήκης με τις ελληνικές εταιρίες διανομής Audiovisual, Odeon, PCV, Rosebud, Sony, την ξένη εταιρεία διανομής Park Circus, το ΕΚΚ, την ΕΡΤ, το Goethe-Institut Athen καθώς και την εταιρεία παραγωγής Small Planet. Χορηγοί Επικοινωνίας της Ταινιοθήκης της Ελλάδος: MEGA/ Kosmos 93.9 FM/ Στο κόκκινο 105.5 FM/ Αθήνα 9,84/ ελculture.gr/ tvxs.gr/ cinemag.gr/ sevenart.gr/ myfilm.gr/ forfree.gr. Χορηγός Υπηρεσιών της Ταινιοθήκης της Ελλάδος: FORTHcrs Λίγα λόγια για τις ταινίες Ο Ταξιτζής Taxi Driver Μυθοπλασία, ΗΠΑ, 1976, 113΄, DCP, έγχρ. Σκηνοθεσία: Martin Scorsese | Σενάριο: Paul Schrader | Φωτογραφία: Michael Chapman | Ηθοποιοί: Robert DeNiro, Jodie Foster, Harvey Keitel, Albert Brooks, Cybill Shepherd | Παραγωγή: Columbia Pictures, Bill/Phillips, Italo/Judeo Productions | Διανομή: ParkCircus Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο ενός αποκομμένου βετεράνου του Βιετνάμ, που οδηγεί ταξί τις νύχτες στη Νέα Υόρκη. Η ανήλικη Τζόντι Φόστερ υποδύεται την πόρνη που κακοποιείται από το αφεντικό της και αποτελεί το βασικό αντικείμενο των φαντασιώσεων του πρωταγωνιστή, ο οποίος σκοτώνει τον προστάτη της, την απελευθερώνει και γνωρίζει μια πρόσκαιρη δόξα. Τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες. Εκτός από σκηνοθέτης και παραγωγός, ο Μάρτιν Σκορσέζε (1942) ίδρυσε το 1990 τη μη κερδοσκοπική οργάνωση The Film Foundation με σκοπό τη συντήρηση και αποκατάσταση ταινιών. Θέλμα και Λουίζ Thelma and Louise Μυθοπλασία, ΗΠΑ/ Γαλλία, 1991, 130΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Ridley Scott | Σενάριο: Callie Khouri | Φωτογραφία: Adrian Biddle | Ηθοποιοί: Susan Sarandon, Geena Davis, Harvey Keitel, Michael Madsen, Brad Pitt | Παραγωγή: Pathe, Percy Main, Star Partners III, MGM | Διανομή: ParkCircus Δύο φίλες αφήνουν πίσω τους συζύγους τους, που τις καταπιέζουν και τις κακομεταχειρίζονται, και ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής χωρίς επιστροφή. Μια ταινία αντιστροφή του Ξένοιαστου καβαλάρη -ύμνος στη γυναικεία απελευθέρωση και την ματαίωση της στην αμερικανική κοινωνία που κέρδισε το Όσκαρ Σεναρίου. Ο άγγλος Ρίντλεϊ Σκοτ (1937) έκανε μεγάλη επιτυχία με τις ταινίες Alien (1979) και Blade Runner (1982), αλλά και με τον πρόσφατο Μονομάχο (Gladiator, 2000). Οι δυναμικοί γυναικείοι χαρακτήρες απασχολούν συχνά τις ταινίες του. Ζωή (Μια ωραία πεταλούδα) Μυθοπλασία, Ελλάδα, 1995, 102΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κατακουζηνός | Σενάριο: Γιώργος Διαλεγμένος, Γιώργος Κατακουζηνός | Φωτογραφία: Νίκος Καβουκίδης Ηθοποιοί: Γεωργία Αποστόλου, Βασίλης Σεϊμένης, Δέσποινα Κούρτη | Παραγωγή: Palomar Films, ΕΚΚ, Magnum Film Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού με αισθητή διαφορά ηλικίας. Πάνω σ’ έναν καβγά με ιδιαίτερη ένταση, ο Άρης τυφλωμένος από ζήλεια, μαχαιρώνει τη Ζωή, και στη συνέχεια τεμαχίζει το πτώμα. Η δίκη που ακολουθεί τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας και ο Άρης γίνεται το πρόσωπο της ημέρας. Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, ο Γιώργος Κατακουζηνός γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και γύρισε σημαντικές ταινίες μεταξύ των οποίων οι Άγγελος (1982) και Απουσίες (1987). Τσιγγάνικη ψυχή Alma gitana Μυθοπλασία, Ισπανία, 1996, 95΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Chus Gutiérrez | Σενάριο: Joaquín Jorde, Chus Gutiérrez, Antonio Conesa, Juan Vicente Córdoba | Φωτογραφία: Arnaldo Catinari | Ηθοποιοί: Amara Carmona, Pedro Alonso, Peret, Rafael Alvarez, Loles Leon | Παραγωγή: Samarkanda Ένας νεαρός που φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το χορό ερωτεύεται μια νεαρή τσιγγάνα. Η ταινία που προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, θίγει ένα μείζον ζήτημα της ισπανικής κοινωνίας, τη θέση των τσιγγάνων. Υποψηφιότητα για το ισπανικό βραβείο Γκόγια Καλύτερης Νέας Ηθοποιού. H Τσους Γκουτιέρεθ (1962) είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Σπούδασε στη Νέα Υόρκη κι έχει στο ενεργητικό της επτά μεγάλου μήκους ταινίες. Λουλούδια από έναν άλλον κόσμο Flores de otro mundo Μυθοπλασία, Ισπανία, 1999, 108΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Icíar Bollaín | Σενάριο: Icíar Bollaín, Julio Llamazares | Φωτογραφία: Teo Delgado | Ηθοποιοί: José Sanco, Luis Tosar, Lissete Mejia, Chete Lera, Marilyn Torres, Elena Irureta | Παραγωγή: Producciones La Iguana, Alta Films Τρεις γυναίκες από τη Λατινική Αμερική παντρεύονται τρεις άντρες σε ένα απομονωμένο χωριό της Ισπανίας, ελπίζοντας πως θα βρουν μια καλύτερη ζωή και λιγότερη μοναξιά. Φτάνοντας στην ισπανική επαρχία έρχονται αντιμέτωπες με τις προσδοκίες, τις πολιτισμικές διαφορές, τη «σύγκρουση» επαρχίας και πόλης. Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών στο Φεστιβάλ Καννών. Η Ιθιάρ Μπογιαΐν (1967) ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός σε ηλικία 15 ετών, έχοντας συμμετάσχει σε ταινίες όπως Γη και ελευθερία του Κεν Λόουτς αλλά και Νότος (El sur, 1983) του Βίκτορ Έριθε. Έχει στο ενεργητικό της αρκετές βραβευμένες ταινίες, ενώ συμμετέχει ενεργά στο ισπανικό γυναικείο κίνημα. Ο κύκλος Dayereh Μυθοπλασία, Ιράν/ Ιταλία/ Ελβετία, 2000, 90΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Jafar Panahi | Σενάριο: Kambuzia Partovi, Jafar Panahi | Φωτογραφία: Bahram Badakhshani | Ηθοποιοί: Nargess Mamizadeh, Maryam Parvin Almani, Mojgan Faramarzi | Παραγωγή: Jafar Panahi Film Productions, Lumiere & Company, Mikado Film Οι ιστορίες διαφόρων γυναικών στην εξαιρετικά καταπιεστική ιρανική κοινωνία. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία καθώς και το βραβείο FIPRESCI. Ο ιρανός Τζαφαρ Παναχί (1960) έχει έντεκα ταινίες στο ενεργητικό του. Το 2010 καταδικάστηκε από το ιρανικό καθεστώς σ’ έξι χρόνια φυλάκιση αφού κατηγορήθηκε πως οι ταινίες του στρέφονται εναντίον της ιρανικής κυβέρνησης. Του απαγορεύθηκε επίσης να σκηνοθετήσει ξανά, να ταξιδέψει και να δίνει συνεντεύξεις για είκοσι χρόνια. O γάμος των μουσώνων Monsoon Wedding Μυθοπλασία, Ινδία/ ΗΠΑ/ Ιταλία/ Γερμανία/ Γαλλία, 2001, 114΄ 35mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Mira Nair | Σενάριο: Sabrina Dhawan | Φωτογραφία: Declan Quinn | Ηθοποιοί: Naseeruddin Shah, Lillete Dubey, Shefali Shetty | Παραγωγή: IFC Productions, Mirabai Films, Keyfilms Roma, Pandora Filmproduktion, Paradis Films | Διανομή: Audiovisual Συγγενείς από όλον τον κόσμο συναντιούνται στο Νέο Δελχί την περίοδο των μουσώνων, για να παρευρεθούν στο Γάμο των μουσώνων. Μυστικά που για λόγους τιμής είχαν μείνει κρυφά αποκαλύπτονται σε μια ταινία που θίγει το ζήτημα των γάμων με συνοικέσιο, αλλά και της συγκάλυψης της οικογενειακής κακοποίησης των ανηλίκων. Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, η Μίρα Ναϊρ (1957) σπούδασε στο Δελχί αλλά και στο Χάρβαρντ. Ο δρόμος προς τη δύση Δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 2002, 80΄, BETA SP, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης | Φωτογραφία: Αλέξης Γρίβας, Άκης Ζορμπας, Κυριάκος Κατζουράκης | Ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Μαρία Εγγλεζάκη, Θεόδωρος Γράμψας | Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), Ομάδα Τέχνης, ΕΡΤ Μαρτυρίες μεταναστών για τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες τους από τη χώρα που εγκατέλειψαν αλλά κυρίως στη χώρα που έφθασαν σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η Ιρίνα όμως δεν θα αντέξει την εξαπάτηση και την εξώθηση στην πορνεία και θα δώσει τραγικό τέλος στη ζωή της. Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και Κρατικό Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Ο Κυριάκος Κατζουράκης (1944) γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και την Αγγλία. Δούλεψε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος για το Προξενιό της Άννας και τις Μέρες του ’36. Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης και την ομάδα χορού Οκτάνα. Μέσα απ’ τα μάτια σου Te doy mis ojos Μυθοπλασία, Ισπανία, 2003, 109΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Icíar Bollaín | Σενάριο: Icíar Bollaín, Alicia Luna | Φωτογραφία: Carles Gusi | Ηθοποιοί: Laia Marull, Luis Tosar, Candela Pena | Παραγωγή: Alta Produccion, Producciones La Iguana | Διανομή: PCV Η Πιλάρ εγκαταλείπει το σύζυγό της, που την κακοποιεί, παίρνοντας μαζί της το γιο τους. Όταν ο Αντόνιο αντιλαμβάνεται ότι εκείνη έφυγε, την αναζητά για να την πείσει να επιστρέψει. Μια ιστορία συζυγικής βίας που αποσπά επτά Βραβεία Γκόγια στην Ισπανία αλλά και πολλά διεθνή βραβεία. Νύφες Μυθοπλασία, Ελλάδα/ΗΠΑ/Γαλλία, 2004, 123΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης | Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη | Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης | Ηθοποιοί: Damian Lewis, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Andrea Ferreol, Εύη Σαουλίδου, Δημήτρη Καταλειφός, Steven Berkoff | Παραγωγή: Alco Films, K.G. Productions, Cappa DeFina Productions | Διανομή: ODEON Ένας αμερικανός φωτογράφος, επιστρέφοντας το 1922 με υπερωκεάνιο στην πατρίδα στο οποίο επίσης επιβαίνουν 700 ελληνίδες που προορίζονται για να παντρευτούν στην Αμερική, θα ερωτευτεί μια νεαρή κοπέλα, και μαζί θα αποκαλύψουν την απάτη που εξυφαίνεται σε βάρος των μη ελληνίδων κοριτσιών που προορίζονται για πορνεία. Σε παραγωγή του Μάρτιν Σκορσέζε, απέσπασε εννέα βραβεία στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Α’ και Β’ Γυναικείου Ρόλου και Φωτογραφίας. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο Παντελής Βούλγαρης (1940) σπούδασε στη Σχολή Σταυράκου. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία. Χουάρες – Η πόλη των νεκρών γυναικών Ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 2004-5, 60΄, BETA SP, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο-Παρουσίαση: Γιώργος Αυγερόπουλος | Φωτογραφία: Γιώργος Σωτηρόπουλος | Οργάνωση-Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή | Παραγωγή: Small Planet για τη ΝΕΤ To 1994, ξεκίνησε στην πόλη Χουάρες του Μεξικού μια μυστηριώδης σειρά δολοφονιών. Μέχρι σήμερα, περίπου 500 γυναίκες έχουν βρεθεί άγρια δολοφονημένες και πεταμένες στην έρημο. Ένα ντοκιμαντέρ της σειράς Εξάντας του Γιώργου Αυγερόπουλου, η οποία μέχρι το Νοέμβριο του 2010 είχε λάβει 29 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ. Ο Γιώργος Αυγερόπουλος γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και πολεμικός ανταποκριτής. Δημιούργησε τη σειρά ντοκιμαντέρ Εξάντας το 2000. Λιούμπη Μυθοπλασία, Ελλάδα, 2005, 96΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Λάγια Γιούργου | Φωτογραφία: Δημήτρης Κατσαΐτης | Ηθοποιοί: Αλέξης Γεωργούλης, Ευγενία Καπλάν, Λένα Κιτσοπούλου | Παραγωγή: ΕΚΚ, Highway Productions, Max Productions Ο Δημήτρης, που προσπαθεί να φύγει από το σπίτι, τη μητέρα και την υστερική αδερφή του και η Λιούμπη, μια νεαρή Ρωσίδα που αναλαμβάνει να κρατάει συντροφιά στην ηλικιωμένη μητέρα του, ερωτεύονται. Η σχέση τους ωστόσο δε θα προχωρήσει. Η ταινία πήρε Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, ενώ διακρίθηκε και στο Φεστιβάλ του Χιούστον. Γεννημένη στο Ηράκλειο Κρήτης, η Λάγια Γιούργου σπούδασε στη Σχολή Βακαλό, την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το London International Film School. Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή Buda as sharm foru rikht Μυθοπλασία, Ιράν/ Γαλλία, 2007, 81΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία: Hana Makhmalbaf | Σενάριο: Marzieh Makhmalbaf | Φωτογραφία: Ostad Ali | Ηθοποιοί: Abbas Alijome, Abdolali Hoseinali, Nikbakht Noruz | Παραγωγή: Makhmalbaf Film House, Wild Bunch | Διανομή: ODEON Ένα κορίτσι στο Αφγανιστάν θέλει με ενθουσιασμό και περισσό ζήλο να πάει στο σχολείο. Πέρα από την αδιαφορία της δασκάλας και των κοριτσιών στην τάξη, επιστρέφοντας συναντά μια παρέα αγοριών που παίζουν «Ταλιμπάν και Αμερικανούς» και τα οποία την «αιχμαλωτίζουν» και σκίζουν τα βιβλία της. Κρυστάλλινη Αρκούδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η Χάνα Μαχμαλμπάφ (1988) είναι κόρη του διάσημου -γεννημένου στο Ιράν- σκηνοθέτη, Μοζέν Μαχμαλμπάφ. Η πρώτη μικρού μήκους ταινία της προβλήθηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο όταν εκείνη ήταν μόλις οκτώ ετών. Το γάλα της θλίψης La teta asustada Μυθοπλασία, Ισπανία/ Περού, 2009, 95΄, 35 mm, έγχρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Claudia Llosa | Φωτογραφία: Natasha Braier | Ηθοποιοί: Magaly Solier, Susi Sanchez, Efrain Solis | Παραγωγή: Oberón Cinematográfica, Vela Producciones, Wanda Visión | Διανομή: ODEON Η Φάουστα υποφέρει από μια σπάνια ασθένεια, το γάλα της θλίψης, που μεταδίδεται μέσω του μητρικού γάλακτος γυναικών, οι οποίες βιάστηκαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Μέσα στο φόβο και τη σύγχυση που βιώνει, καλείται να αντιμετωπίσει και το θάνατο της μητέρας της. Η πρώτη περουβιανή ταινία που προτάθηκε για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Βραβεύτηκε επίσης στο Βερολίνο, το Μεξικό, την Κούβα και τον Καναδά. Η Claudia Llosa (1976) γεννήθηκε στη Λίμα του Περού. Σπούδασε στο Περού και τη Μαδρίτη. H πρώτη της ταινία Madeinusa προβλήθηκε στο Sundance το 2006 και απέσπασε διακρίσεις διεθνώς. Ο αγώνας του Κρίπαν La causa de Kripan Μυθοπλασία, Ισπανία, 2009, 87΄, 35 mm, έγχρ. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Omer Oke | Φωτογραφία: Gaizka Bourgeaud Zarandona | Ηθοποιοί: Gorsy Edu, Monique Sawadogo, Bruno Ciordia | Παραγωγή: Socialprod Ο αγώνας ενός πατέρα να σώσει την εξάχρονη κόρη του από την κλειτοριδεκτομή σε μια ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία και γυρισμένη σε ντοκιμαντερίστικο ύφος. Η ταινία απέσπασε Ειδική Μνεία αλλά και Βραβείο Κοινού στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Valladolid στην Ισπανία. Γεννημένος στο Μπενίν της Αφρικής, ο Όμερ Όκε ολοκλήρωσε τις σπουδές στην επικοινωνία και τις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Χώρας των Βάσκων. Ο αγώνας του Κρίπαν είναι η δεύτερη ταινία του. 13 ½ Μυθοπλασία, Ελλάδα, 2010, 21΄, 35 mm, έγχρ. Σκηνοθεσία-Σενάριο: Χάρης Βαφειάδης | Φωτογραφία: Eduard Grau | Ηθοποιοί: Γιάννης Τσορτέκης, Αλεξάνδρα Χασάνι, Ιωάννης Παπαδόπουλος | Παραγωγή: ΕΡΤ, N-ORASIS Η Αφροδίτη είναι δεκατρία και μισό. Οι φίλοι της, τη φωνάζουν Τεν-Τεν. Η Αφροδίτη είναι ερωτευμένη με τον Λου. Η Αφροδίτη θέλει να μεγαλώσει. Η ταινία βραβεύθηκε στο 33ο Φεστιβάλ Ελληνικών ταινιών μικρού μήκους Δράμας & digi2010. Ο Χάρης Βαφειάδης (1977) σπούδασε στη σχολή Σταυράκου και το National Film and Television School της Αγγλίας με υποτροφία του ΙΚΥ και της United International Pictures. Ζει και εργάζεται ως σκηνοθέτης στην Αθήνα. Τις ελληνικές ταινίες του αφιερώματος θα προλογίσουν οι σκηνοθέτες τους. Chus Gutiérrez: Σύντομο βιογραφικό σημείωμα Σκηνοθέτιδα, σεναριογράφος και ηθοποιός. Γεννημένη στη Γρανάδα το 1962, σπούδασε στη Νέα Υόρκη, όπου και θα γυρίσει την πρώτη της μεγάλου μήκους στα αγγλικά Ο υπενοικιαστής (Sublet o Realquiler,1991) που βραβεύτηκε με το Χρυσό Κοχύλι στην Muestra Cinematográfica del Atlántico Alcances στο Κάδιθ της Ισπανίας.Μετά το ντοκιμαντέρ Mιλώντας για το σεξ (Sexo oral, 1994), θα γυρίσει την Τσιγγάνικη ψυχή (Alma gitana, 1996) που εστιάζει στην στάση της ισπανικής κοινωνίας προς τους τσιγγάνους και ιδιαίτερα τις τσιγγάνες γυναίκες. Ακολουθεί η κωμωδία Αγρύπνια (Insomnio, 1998), ενώ το 1999 λαμβάνει το Βραβείο Meridiana από το Ινστιτούτο της Ανδαλουσίας για τη Γυναίκα. Το 2001 θα γυρίσει την ταινία Δύση ηλίου (Poniente) και το 2003 συμμετέχει ως ηθοποιός στην ταινία Μέσα από τα μάτια σου (Te doy mis ojos) της Ιθιάρ Μπογέιν. Η ταινία της El calentito (2005), που διαδραματίζεται την εποχή της Movida Madrilena, λαμβάνει το Βραβείο Platino Καλύτερης Ταινίας, στο Φεστιβάλ Κωμικού Κινηματογράφου του Μόντε Κάρλο. Η Επιστροφή στη Χάνσαλα (Retorno a Hansala, 2008) είναι η τελευταία της ταινία, που θίγει το ζήτημα της μετανάστευσης μέσα από την ιστορία 11 νέων από το Μαρόκο που πνίγονται στην προσπάθεια τους να περάσουν στην Ισπανία. Prof. Joanna Bourke: Σύντομο βιογραφικό σημείωμα Καθηγήτρια Ιστορίας στο Τμήμα Ιστορίας, Κλασσικών Σπουδών και Αρχαιολογίας στο Birkbeck College του Λονδίνου και συγγραφέας. Γεννήθηκε και σπούδασε στη Νέα Ζηλανδία. Έχει συγγράψει πολλά άρθρα και δοκίμια. Ο τρόπος γραφής της σε συνδυασμό με την τεκμηρίωση των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται την έχουν αναδείξει σε μια από τις πλέον επιτυχημένες συγγραφείς σύγχρονης ιστορίας. Διερευνά επίσης την ιστορία της σεξουαλικής βίας θέτοντας ερωτήματα όπως «Στον ιστορικό χρόνο ποιος είναι ο βιαστής;» και «Πώς εξηγούνται οι βίαιες πράξεις του (και σε ορισμένες περιπτώσεις οι πράξεις της);» Η έρευνά της επικεντρώνεται κυρίως στις βρετανικές, αμερικανικές και αυστραλιανές κοινωνίες από το 19ο έως τον 21ο αιώνα. Ανάμεσα στα πολλά έργα της ξεχωρίζουν τα: Rape: A History from 1860s to the Present (2007), An Intimate History of Killing: Face-to-Face Killing in Twentieth Century Warfare (1999), Dismembering the Male: Men’s Bodies, Britain, and the Great War (1996), Working-Class Cultures in Britain, 1890-1960: Gender, Class and Ethnicity (1994). Για το έργο της έχει βραβευθεί πολλές φορές. Ο Φόβος βρέθηκε στην τελική λίστα για το βραβείο Mind Book of the Year (2006). Ακολουθεί το πρόγραμμα προβολών. ► Πρόγραμμα προβολών 1ο Πανόραμα ταινιών για τη Βία κατά των Γυναικών Παρασκευή 25/11 Αίθουσα Α 18.00 Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή, 81΄ 20.00 Τσιγγάνικη ψυχή, 95΄ (παρουσία της σκηνοθέτιδας) 22.00 Μέσα από τα μάτια σου, 109΄ (θα προλογίσει η Chus Gutiérrez που συμμετέχει ως ηθοποιός στην ταινία) Αίθουσα Β 20.00 Νύφες, 123΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) Σάββατο 26/11 Αίθουσα Α 17.30 Θέλμα και Λουίζ, 130΄ 20.00 Συζήτηση «Βία κατά των Γυναικών – Κινηματογραφικές Αναπαραστάσεις» 22.00 Ο Ταξιτζής, 113΄ Αίθουσα Β 20.00 Λιούμπη, 96΄ Κυριακή 27/11 Αίθουσα Α 18.00 Λουλούδια από έναν άλλο κόσμο, 108΄ 20.00 Ο κύκλος, 90΄ 22.00 Το γάλα της θλίψης, 95΄ Αίθουσα Β 20.00 Ζωή, 102΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) Δευτέρα 28/11 Αίθουσα Α 18.00 Ο γάμος των μουσώνων, 114΄ 20.00 Χουάρες- Η πόλη των νεκρών γυναικών, 60΄ (παρουσία του σκηνοθέτη) 22.00 Ο αγώνας του Κρίπαν, 87΄ Αίθουσα Β 20.00 13½, 21΄ Ο δρόμος προς τη Δύση, 80΄ (παρουσία των σκηνοθετών) —————————————————————————————————————- Για περισσότερες πληροφορίες, συνεντεύξεις και φωτογραφικό υλικό: Γραφείο Τύπου Ταινιοθήκης της Ελλάδος: Ισμήνη Χλιόβα-Μπιτζάνη: 210 3612046, 6973562081 isminicb@gmail.com Φαίδρα Παπαδοπούλου: 210 3612046, 6936353903 phaedrapap@tainiothiki.gr Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων: Εμμανουέλλα Σταμίρη, 2131511161, estamiri@isotita.gr Χριστίνα Γεράκη, 2131511134, mme@isotita.gr Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΓΓΙΦ Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ), ανάρτησε σήμερα στην ιστοσελίδα της (www.isotita.gr) δύο Οδηγούς Συμβουλευτικής με την οπτική του φύλου, οι οποίοι εκπονήθηκαν στο πλαίσιο των δράσεων της ΓΓΙΦ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και παρουσιάστηκαν στην Ημερίδα, που πραγματοποιήθηκε στις 30/9/2011 με θέμα «Βία κατά των Γυναικών – Μεθοδολογία Συμβουλευτικής». Ο «Οδηγός παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών και λειτουργίας των υποστηρικτικών δομών» περιλαμβάνει τη μεθοδολογία της συμβουλευτικής διαδικασίας με την οπτική του φύλου (θεωρία και πράξη της συμβουλευτικής διαδικασίας) σχέδια προτύπων κανονισμών λειτουργίας των υποστηρικτικών δομών και κώδικα δεοντολογίας για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων. Το «Εγχειρίδιο συμβουλευτικής για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας» επικεντρώνεται στη σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών στο χώρο εργασίας και απευθύνεται σε όλες τις εργαζόμενες γυναίκες, καθώς και στους φορείς που δραστηριοποιούνται στο θέμα αυτό, στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινού για την έκταση και τους τρόπους αντιμετώπισης της σεξουαλικής παρενόχλησης, ως μορφής άσκησης έμφυλης βίας. Διεθνές Συμπόσιο Γυναίκες, ισότητα των φύλων και οικονομική κρίση 1 και 2 Δεκεμβρίου 2011, Αθήνα Αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ» (Λ. Συγγρού 136, Νέο Κτίριο) Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Έναρξη 9.00 π.μ. International

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012)

Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ σε συνεργασία με τις ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Α.Ε. με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου 2012) προσκαλούν γυναίκες φωτογράφους να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής στην έκθεση φωτογραφίας που θα εγκαινιασθεί στο Σταθμό Μετρό Σύνταγμα στις 8 Μαρτίου 2012 με θέμα «Γυναίκες εν κινήσει» και θα διαρκέσει ως τις 15 Μαρτίου 2012. Το θεματικό πλαίσιο αφορά τις γυναίκες που χρησιμοποιούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τις γυναίκες που κυκλοφορούν με ποδήλατο, μηχανή, αυτοκίνητο, που εργάζονται ως οδηγοί τρένων, μετρό, λεωφορείων, φορτηγών, ταξί κ.λπ., τις γυναίκες με παιδιά σε καρότσια που αντιμετωπίζουν δυσκολίες μετακίνησης στη πόλη. Γενικά ό,τι έχει σχέση με τη ζωή των γυναικών και τη μετακίνησή τους στην πόλη. Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να υποβάλλουν ηλεκτρονική αίτηση συμμετοχής μέχρι και τις 10 Ιανουαρίου 2011. Η αίτηση θα πρέπει να περιλαμβάνει τα παρακάτω: 1. 6-12 φωτογραφίες σε μορφή jpeg ασυμπίεστη με 800 pixel τη μεγάλη τους διάσταση. Στην περίπτωση επιλογής της υποψηφιότητας η φωτογράφος θα πρέπει να παραδόσει τις φωτογραφίες σε καλύτερη ανάλυση (τουλάχιστον 15 MB) ώστε η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων να προβεί στην κατάλληλη εκτύπωσή τους. 2. Υπεύθυνη Δήλωση με την οποία η φωτογράφος δηλώνει ότι οι φωτογραφίες είναι πνευματική της ιδιοκτησία καθώς επίσης και ότι παραχωρεί στην Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων το δικαίωμα εκτύπωσης και ανάρτησης στο Σταθμό Μετρό Σύνταγμα και σε άλλους χώρους στους οποίους πιθανόν να μετακινηθεί η έκθεση. (βλ. συνημμένο ΣΧΕΔΙΟ Υ.Δ.). Η αίτηση πρέπει να φέρει την υπογραφή της αιτούσας και να αποσταλεί μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη διεύθυνση photo8march2012@isotita.gr . 3. Τα ηλεκντρονικά αρχεία των φωτογραφιών θα πρέπει να φέρουν ως όνομα: το επώνυμο της φωτογράφου με ένα αύξοντα αριθμό. π.χ. εάν το επώνυμο της φωτογράφου είναι Παπαδοπούλου, τα αρχεία των φωτογραφιών πρέπει να έχουν τίτλο Παπαδοπούλου_01, Παπαδοπούλου _02 κ.ο.κ.. 4.

Το σύνολο των φωτογραφιών θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα μικρό επεξηγηματικό κείμενο παρουσίασης (μέχρι 100 λέξεις) καθώς επίσης και από ένα σύντομο βιογραφικό (μέχρι 200 λέξεις). Εφόσον οι φωτογραφίες εκτεθούν, τα κείμενα θα μεταφρασθούν στα Αγγλικά από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων. Οι διοργανωτές της εκδήλωσης (Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ Α.Ε.) αναλαμβάνουν τη δημοσιότητα της Έκθεσης καθώς και την έκδοση του καταλόγου της. Η επιτροπή επιλογής των φωτογραφιών θα αποτελείται από έγκριτα πρόσωπα της τέχνης.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την Αγγελική Πελέκη στο 213 1511 102/103/107__

Εργαστήριο Σπουδών Φύλου
Τμ. Κοινωνικής Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Διεθνές Συμπόσιο

Γυναίκες, ισότητα των φύλων και οικονομική κρίση

1 – 2 Δεκεμβρίου 2011, Αθήνα

Αμφιθέατρο «Σάκης Καράγιωργας ΙΙ»

(Λ Συγγρού 136, Νέο Κτίριο)

Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Δημόσια πολιτική θεωρία και πράξη στην εποχή της κρίσης»

Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011, 19.00,

Πολιτιστικό κέντρο-Εντευκτήριο, κτήριο «Κωστής Παλαμάς» του Πανεπιστημίου Αθηνών ( Ακαδημίας 48 και Σίνα )

διαβάστε περισσότερα… http://www.hpsa.gr/Portals/0/Ladi_Dalakou_Spanou_teliko.qxd-1[1].pdf

Στις 15 Οκτωβρίου οι λαοί σε όλο τον κόσμο βγαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες. Από την Αμερική ως την Ασία , από την Αφρική ως την Ευρώπη ξεσηκωνόμαστε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να δείξουμε στους πολιτικούς και την παγκόσμια οικονομική ελίτ που υπηρετούν ότι εμείς οι λαοί θ’ αποφασίσουμε για το μέλλον μας.
Δεν αναγνωρίζουμε τις κυβερνήσεις γιατί λειτουργούν για το όφελος των λίγων, αγνοώντας το ανθρώπινο και περιβαλλοντικό κόστος που πληρώνουμε όλοι.
Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών.
Εκατομμύρια ανθρώπων συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις πλατείες όλου του κόσμου καταγγέλλοντας το υπάρχον πολιτικό και πολιτειακό σύστημα, τη διαφθορά και την οικονομική εκμετάλλευση.
Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας συμμετέχοντας στις λαϊκές συνελεύσεις και δείχνουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα λιτότητας που μας επιβάλλονται, στην ακύρωση των ονείρων μας και της αξιοπρέπειάς μας.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα, είναι ο εφιάλτης που περιμένει και τις υπόλοιπες χώρες στο μέλλον.
Η αλληλεγγύη των λαών είναι το όπλο μας.

15 Οκτωβρίου 6.00 μμ, συγκέντρωση και συναυλία στο Σύνταγμα.

16 Οκτωβρίου 8.00 μμ, συνέλευση των συνελεύσεων και δικτύωση των πλατειών

19 Οκτωβρίου, συμμετοχή στην πανελλαδική και πανεργατική απεργία
11.00 πμ συγκέντρωση στο Σύνταγμα

Τώρα μιλάμε εμείς.

Λαϊκή Συνέλευση Συντάγματος

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ

www.amesi-dimokratia.org

Από τις 25 Μαϊου, χιλιάδες πολίτες έχουμε κατακλύσει τις πλατείες όλης της χώρας διεκδικώντας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Έχουμε διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά μάς ενώνουν η αγανάκτηση για όσα συμβαίνουν καθώς και ο πόθος μας για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοπρέπεια. Είμαστε διαφορετικοί, αλλά είμαστε και θα μείνουμε όλοι μαζί ενωμένοι!
Ταυτόχρονα, ανάλογες κινήσεις γίνονται παντού στην Ευρώπη. Την Κυριακή 5 Ιουνίου συντονίζουμε πανευρωπαϊκά το βηματισμό μας και δίνουμε ραντεβού στις 6:00 στο Σύνταγμα , σε όλες τις πλατείες της χώρας, και παντού στην Ευρώπη . Πρέπει να ακουστεί παντού δυνατά η φωνή μας:

-γιατί δεν μπορεί να θυσιάζονται ολόκληροι λαοί για να μη ζημιωθούν οι δανειστές- το χρέος δεν είναι δικό μας και δεν θα το πληρώσουμε,
-γιατί αυτό το πολιτικό σύστημα που κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους, δεν μπορεί πια να αποφασίζει για μας χωρίς εμάς και πρέπει να ανατραπεί,
-γιατί θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια από την εργασία μας, χωρίς τη διαρκή τρομοκρατία της ανεργίας.
-γιατί πρέπει να τιμωρηθούν όσοι λεηλάτησαν το δημόσιο πλούτο.
-γιατί η δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία είναι αναφαίρετα δικαιώματα όλων,
-γιατί το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα δεν πρέπει να περάσει.

Η οργανωμένη παραπληροφόρηση δεν μας φοβίζει. Θα μείνουμε στις πλατείες μέχρι να φύγουν και να μην επιστρέψουν με άλλο προσωπείο όλοι όσοι δημιούργησαν το σημερινό αδιέξοδο: ΔΝΤ, Μνημόνια, τρόικα, κυβερνήσεις, τράπεζες και όσοι μάς εκμεταλλεύονται. Θα συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε ενωτικά και συλλογικά μέχρι “Ταραχή να πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα να υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου”

Άμεση δημοκρατία τώρα!

Η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος-2 Ιούνη 2011

Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Θανάση Τσακίρη
Δρ. ΠΜΣ «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας

DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Όταν η δημοκρατία υποτάχθηκε στο χρέος
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φερνάντο Σολάνας, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική επένδυση προσφέρει οι Γιάννης Αγγελάκας, Ερμής Γεωργιάδης και Άρης RSN και επιστημονική επιμέλεια έχει ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης.

20 Άνθρωποι και Mία Λεσβία. Μία Δημόσια Όπερα
Performance της Χρύσας Τσαμπάζη
Προπύλαια (πεζόδρομος μεταξύ Πανεπιστήμιου & Ακαδημίας)
Ώρα 17.00-18.45

και αμέσως μετά
Ιδιωτικό & Δημόσιο. Λεσβίες στην Κοινωνική Σκηνή
Προβολές & Συζήτηση
Goethe-Institut, Ομήρου 14-16
Ώρα 19.30 – Είσοδος Δωρεάν
Με ταυτόχρονη μετάφραση σε Ελληνικά-Αγγλικά-Νοηματική

Chicago, USA, 2009. Photo still Jeong Cha

Το απόγευμα της τρίτης ξεκινά στις 17.00 με την δημόσια περφόρμανς «20 Άνθρωποι και Μια Λεσβία. Μια Δημόσια Όπερα» σκηνοθετημένη από την Χρύσα Τσαμπάζη, μελοποιημένη από τον αμερικανό συνθέτη Chris Peck.

Η Τσαμπάζη ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Με περφόρμανς, επεμβάσεις σε δημόσιους χώρους και βίντεο, δημιουργεί καταστάσεις οι οποίες εκθέτουν τις αντιφάσεις μιας συγκεκριμένης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής δυναμικής της εκάστοτε περιοχής, συχνά σε σχέση με το φύλο, την ταυτότητα και την κοινωνική τάξη.

Στο «20 Άνθρωποι…» μια ομάδα 21 ατόμων θα σταθούν δίπλα-διπλα δημιουργώντας μια σειρά στον πεζόδρομο. Για δύο ώρες θα μιλήσουν σαν ένα άτομο, επαναλαμβάνοντας την ίδια μελωδία με μικρά διαλείμματα σιωπής. Οι συμμετέχοντες/συνομότες (μαζί με την καλλιτέχνις και το κοινό) αποτελούν το αντικείμενο καθώς και τον πομπό του έργου. Μέσω μιας ανοιχτής πρόσκλησης, η Τσαμπάζη συνεργάστηκε με 20 άτομα για την κατασκευή ενός συλλογικού δημόσιου θεάματος, σχηματίζοντας έναν «χορό» από Αθηναίους πολίτες. Η ιδέα της δράσης σχετίζεται με τον ρόλο του χορού στο αρχαίο θέατρο, που εκπροσωπεί την κοινή γνώμη καθώς και τις α/συνείδητες επιθυμίες του πρωταγωνιστή. Στο έργο όμως της Τσαμπάζη, οι παραδοσιακές έννοιες του πρωταγωνιστή έχουν αντικατασταθεί από την δυναμική μεταξύ των ομιλητών και ακροατών καθώς και την επικοινωνία μεταξύ της καλλιτέχνις και του κοινού.

Η Τσαμπάζη αποφοίτησε τη Δραματική Σχολή Αθηνών και κατέχει Master Καλών Τεχνών στην Περφόρμανς από το School of the Art Institute of Chicago. Έχει παρουσιάσει έργα της στο Σικάγο, τη Νέα Υόρκη, την Αθήνα και το Βερολίνο. Αμέσως μετά, στις 19.30, θα ακολουθήσει η εκδήλωση «Ιδιωτικό & Δημόσιο. Λεσβίες στην Κοινωνική Σκηνή» με προβολές και συζήτηση στο Goethe-Institut. Εδώ θα συζητήσουμε τις εντυπώσεις και τα συμπεράσματα από την περφόρμανς. Πώς άραγε είναι να δηλώσεις δημόσια «είμαι λεσβία» – ασχέτως με το αν είσαι πράγματι – σ’ ένα κεντρικό και πολυσύχναστο πέρασμα της Αθήνας; Και πώς ήταν οι αντιδράσεις των ανυποψίαστων, απροετοίμαστων περαστικών; Θα εξετάσουμε επίσης άλλα επίκαιρα θέματα όπως τη Lesbian Performance Art, το σώμα ως πολιτικό πεδίο, καθώς και τη διαπραγμάτευση του προσωπικού και κοινωνικού χώρου ανάμεσα στη δημόσια παρουσία και τον ιδιωτικό βίο της σημερινής λεσβίας στην Αθήνα και αλλού.

Με συντονίστρια την Ισαβέλλα Κωνσταντινίδου, μέλος Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας (ΛΟΑ) οι ειδικές προσκεκλημένες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θα είναι οι:
Andrea Gilbert: Κριτικός τέχνης/επιμελήτρια εκθέσεων, οργανωτική επιτροπή Athens Pride 2011
Χρύσα Τσαμπάζη: Performance artist, Βερολίνο
Ελισάβετ Πάκη: Θεωρητικός Φύλου και Queer performance σπουδών, Μάντσεστερ
Lynn: Συν-συντονίστρια Meem Group, Βηρυτός, www.meemgroup.org
Shant: Σκηνοθέτις, συν-συντονίστρια Meem Group*, Βηρυτός

*Η Meem είναι μια ελεγχόμενη κοινότητα στο Λίβανο στην οποία συμμετέχουν λεσβίες, αμφιφυλόφιλες και queer γυναίκες, διαφυλικά άτομα και γυναίκες που αμφισβητούν το σεξουαλικό τους προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου τους. Η Meem είναι ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούν να συναντήσουν και να συνεργαστούν για τη βελτίωση της ζωής τους.

Για πληροφορίες
Andrea Gilbert – 6974187383

Παρασκευή 27/05 – 20:00
Bazaar Βιβλίων
Stand up Comedy με τον Θωμά Τσαλαπάτη
Μουσική με τον Σωτήρη Καρκανιά

Σάββατο 28/05 – 20:00
Συναυλία με τους: Μέλιο Κατσαμάκη
Μητέρα φάλαινα τυφλή
Λεωνίδα Μαριδάκη
Δανάη Παναγιωτοπούλου
Θέμο Σκανδάμη
Γιάννη Σταθόπουλο

Κυριακή 29/05 – από τις 10:00 το πρωί
Ημέρα αφιερωμένη στα παιδιά με παιχνίδια, κουκλοθέατρο και γλυκά
12:00 Παράσταση κουκλοθέατρου «Ο Μορμόλης» από την ομάδα ΟΥΤΟΠΙΑ

Είσοδος ελεύθερη
Φωκίωνος Νέγρη 42

Αυγή: 19/5/2011

Έχουμε μπροστά μας ένα πολύ συνηθισμένο αλλά σπάνια τιμωρούμενο παράπτωμα ή κακούργημα, αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο της εργασίας ή και του βιασμού. Μια καμαριέρα καταγγέλλει έναν πελάτη ξενοδοχείου για απόπειρα βιασμού, σεξουαλική παρενόχληση και ομηρία. Όταν πάει να καθαρίσει το δωμάτιο, ο πελάτης τη ρίχνει κάτω και προσπαθεί να τη βιάσει, μετά την κλειδώνει στην τουαλέτα. Αυτή φωνάζει, έρχονται άλλοι ταπεινοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες, γίνεται θέμα, έρχεται η αστυνομία, το θέμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, και οδηγούμαστε στη σύλληψη του πελάτη και όλα τα επόμενα.
Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά στο Σόφιτελ της Νέας Υόρκης, όπως είπε ο εισαγγελέας του δικαστηρίου. Είχαν γίνει πολλές καταγγελίες στο παρελθόν, και δεν είχε προχωρήσει δικαστική διαδικασία, γιατί το πράγμα κουκουλωνόταν. Ο ίδιος πελάτης, κατηγορούμενος σήμερα, έμενε τακτικά σ’ αυτό το ξενοδοχείο. Είτε οι καταγγελίες ήταν γι’ αυτόν ή για κάποιον/κάποιους άλλους, το γεγονός είναι ότι κουκουλωνόντουσαν για να μην χάσει το καλό του όνομα το Σόφιτελ και συνεπώς την πληρότητά του. Όταν ο πελάτης είναι και σε σουίτα 3000 δολαρίων την ημέρα, μάλλον θα υπήρχε περισσότερη «διακριτικότητα» απέναντι σε τίποτα ατασθαλίες ή καταγγελίες, ενδεχομένως και χρηματισμός των θυμάτων ή της διεύθυνσης του ξενοδοχείου.
Το θέμα ξέφυγε. Και η αμερικανική δικαιοσύνη αποφάσισε κατ’ εξαίρεσιν να λειτουργήσει με βάση την ισονομία των πολιτών και τους νόμους που λένε ότι διώκεται ποινικά ο βιασμός και η σεξουαλική επίθεση κατά των γυναικών γενικά και στο χώρο της εργασίας επίσης. Αυτούς τους νόμους δηλαδή που για χρόνια και δεκαετίες έχουν αγωνιστεί οι αμερικανίδες φεμινίστριες για να ψηφιστούν, ενώ κάθε φορά λοιδωρούνταν από την πατριαρχική αντίληψη ότι είναι «υπερβολικοί», ότι «αντιστρατεύονται τη σεξουαλικότητα», ότι είναι στο πνεύμα της «πολιτικής ορθότητας» και γενικά ότι εξυπηρετούν μόνο την υστερία των φεμινιστριών.
Κι ενώ έχουμε μπροστά μας την καταγγελία μιας συνηθισμένης κακουργηματικής πράξης από μια εργαζόμενη, βοά η Γαλλία για σκευωρία, παίρνουν φωτιά τα ΜΜΕ για να ανακαλύψουν ποιος την οργάνωσε, την ίδια ώρα που ελάχιστοι και ελάχιστες αναρωτιούνται για την καμαριέρα ή πιστεύουν την καταγγελία της, ελάχιστοι αναρωτιούνται για την ψυχική της κατάσταση και το σοκ που υπέστη, γιατί δεν τους μένει τηλεοπτικός χρόνος από τους θρήνους τους για το βασανιστήριο και το διασυρμό που προκαλούν οι χειροπέδες σ’ έναν μεγαλόσχημο εκπρόσωπο του κατεστημένου.
Και όλα τα παραπάνω, όταν ο ίδιος ο μεγαλόσχημος εκπρόσωπος δεν μίλησε για σκευωρία, απλώς κατασκεύασε ένα άλλοθι και όταν δεν του βγήκε κατασκεύασε ένα άλλο. Και επίσης όταν όλοι οι «γνωστοί», οι «φίλοι» και οι «συνεργάτες», για χρόνια προσπαθούσαν να συγκαλύψουν τις ατασθαλίες ή τα κακουργήματά του. Ενώ κάποιες παθούσες που ήδη εμφανίστηκαν, απλώς λένε ότι δεν τολμούσαν να τον καταγγείλουν γιατί ήταν «μεγάλος». Δηλαδή πολλοί και πολλές γνώριζαν, αλλά τι να κάνουμε, έχει και τις αδυναμίες του, κανείς δεν είναι τέλειος.
Σήμερα έχουμε τη χαρά να γιορτάζουμε μια μεγάλη νίκη του δικαιώματος των εργαζομένων γυναικών για αξιοπρέπεια στην εργασία και εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Μια νίκη παγκοσμίων διαστάσεων, ένα μάθημα για την αξία των φεμινιστικών αγώνων, ένα φόβητρο για την αλλαζονία, έστω και του πιο μεγαλόσχημου εκπρόσωπου αυτού του μικρού πλανητικού χωριού.
Φυσικά τα γυναικεία δικαιώματα εν προκειμένω μπλέκονται με τον θεσμικό ρόλο του θύτη, που τον βλέπουμε να καταρρέει σαν τον Δράκουλα την αυγή, δίνοντας χαρά και αγαλλίαση σε πολλούς και πολλές, για τον αντικοινωνικό θεσμικό του ρόλο, αφού εκπροσωπούσε έναν κτηνώδη εκπρόσωπο ενός κτηνώδους κατεστημένου και οργανισμού.
Όλοι αυτοί αλλά και αυτές, προοδευτικοί και προοδευτικότεροι, πριν προλάβουν να ευχαριστήσουν την καμαριέρα που έσπασε τη σαπουνόφουσκα της αλλαζονίας και της αυτοπεποίθησης του μεγάλου διασώστη, αρχίζουν να λοιδωρούν τον δικό μας πρωθυπουργό που είναι μεν καμαριέρα αλλά δεν έχει την τόλμη της νεαρής μιγάδας του Σόφιτελ. Γιατί δεν θα ξεχάσουμε, ότι καμαριέρα, πλύστρα, υπηρέτρια, όλα αυτά τα κακά όχι μόνο του τα αποδίδουν απαξιώνοντας σκληρά και τίμια εργαζόμενες γυναίκες, αλλά και ξεδίνουν, ας μην ξεχνάμε, με το γεμάτο αντιδραστικά κλισέ χιούμορ, αφού είναι τόσο απαραίτητο τις σκληρές μέρες που ζούμε. «Χιούμορ» που το βλέπουμε να κυκλοφορεί σε επίσημα ΜΜΕ όσο και σε κάθε είδους διαδικτυακή επικοινωνία. Τι κρίμα κι αυτό!

Σίσσυ Βωβού