Η “ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ (της Σ. Βωβού)

08Απρ.12

Η “ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

Όποια, όποιος γνωρίζει ελάχιστα νομικά, γνωρίζει επίσης ότι το τεκμήριο της αθωότητας ειναι αναμφισβήτητο και υπερασπιστέο ως λαϊκή κατάκτηση που προέκυψε με μακροχρόνιους αγώνες ενάντια στην αυθαιρεσία της κάθε εξουσίας. Επίσης γνωριζει οτι αυτο συνοδεύεται από το εύλογο αξίωμα ότι απαιτείται δίκαιη δίκη για κάθε υπόθεση και εντός εύλογου χρονικού διαστήματος. Όποια, και όποιος συμμετεχει στα κοινωνικά κινήματα γνωρίζει ότι απαιτούν δικαιοσύνη για τα θύματα διαφόρων κακουργημάτων, όπως είναι ο βιασμός, η συζυγοκτονία, ο φόνος ενός διαδηλωτή ή μιας διαδηλώτριας, ο εξαναγκασμός στην πορνεία ή το τράφικινγκ με άλλα επίδικα (μεταμόσχευση οργάνων, εργασία, παιδική εκμετάλλευση) κοκ.. Ξέρει καλά ότι η κινητοποίηση στηριζεται στη βαση επαρκών στοιχείων ότι τα κακουργήματα αυτά έχουν τελεστεί ενώ σε πολλές χώρες υπάρχει το δικαίωμα (παράστασης) πολιτικής αγωγής στα δικαστήρια. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα από το Σύνταγμα, αλλά θα διεκδικηθεί κατά την επόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση.
Η δικαιοσύνη και οι νόμοι συνδέονται φυσικά με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και τις αξίες της, έτσι τα κοινωνικά κινήματα συχνότατα ζητούν αλλαγή των νόμων διοτι γνωριζουν οτι με τους υπάρχοντες δεν θα απονεμηθεί δικαιοσύνη. Και πολλοί νόμοι έχουν πράγματι αλλάξει, αλλά και η ερμηνεία τους βασίζεται συνήθως σε μια συντηρητική κοινωνική ιδεολογία, διότι το δικαστικο συστημα ειναι ο ισχυροτερος ιδεολογικος μηχανισμος του κρατους. Εξου΄και η ριζοσπαστικοιηση των νομων ειναι μια αργη και επωδυνη διαδικασια. Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν υπήρχε η έννοια βιασμός, αλλά η έννοια «εξαναγκασμός σε εξώγαμη συνουσία», που συνεπαγόταν, μεταξύ άλλων, ότι ο εξαναγκασμός σε συνουσία εντός γάμου δεν είναι κακούργημα. Η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος ήταν έξω από τη λογική του νομοθέτη, επομένως σε πολλές περιπτώσεις βιασμών υποχρεωνόταν ο βιαστής να παντρευτεί το θύμα για να μην διωχθεί, ενώ αν το θυμα δεν το αποδεχόταν αυτή η άρνηση θα είχε καταστρεπτρικες συνέπειες για την υπόλοιπη ζωή της.
Ακόμα και μετά την αλλαγή του νόμου, οι δικαστες συχνά ρωτούν την παθούσα γιατί φόραγε ντεκολτέ, γιατί κυκλοφορούσε μία η ώρα τη νύχτα μόνη της και μήπως τα ήθελε. Ο εξευτελισμός των θυμάτων βιασμού από τους συνηγόρους των κατηγορουμένων, που οι οι κατηγορούμενοι συνήθως επιλέγουν να είναι γυναίκες, ήταν και ειναι τόσος, που ελάχιστες γυναίκες φθανουν στο ακροατήριο για να απαιτήσουν την τιμωρία του βιαστή τους. Γνωρίζουμε φυσικά, πως τα δικαστήρια και οι νόμοι βασίζονται στην υπάρχουσα καπιταλιστική και πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Χρειάστηκαν πάνω από δέκα χρόνια μετά την ανάπτυξη των κυκλωμάτων σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας στην Ελλάδα, ώστε να ψηφιστεί ο νόμος για τη διεθνική σωματεμπορία το 2002, που έγινε η βάση για τις δίκες που ακολούθησαν. Το 1998 υπήρξε μια καταγγελία σε εισαγγελέα για τράφικινγκ στη Σαντορίνη, εγκλεισμό αλλοδαπών γυναικών και εξαναγκασμό τους σε πορνεία με συνενοχή αστυνομικών. Χαρακτηριστικό είναι οτι ο καταγγέλλων Παναγιώτης Βήχος από κατήγορος μετατράπηκε σε κατηγορούμενο, όταν στη συνέχεια στήθηκαν παρακρατικοί μηχανισμοί που τον παρέπεμπαν για άλλα εξευτελιστικά και αδιανόητα κακουργήματα. Ο Βήχος απαλλάχθηκε τελικά, το 2011, μετά δηλαδή από 13 χρόνια. Το φεμινιστικό κίνημα αγωνίστηκε στο πλάι του για την καταδίκη των μαστροπών και των συνενόχων τους και μετέπειτα για την αθώωση του Βήχου. Καταδίκη των μαστροπών δεν υπήρξε στη συγκεκριμένη υπόθεση, νόμος για τη διεθνική σωματεμπορία δεν υπήρχε εκείνη την εποχή, δεν καταδικάστηκε ούτε ένας κατηγορούμενος, πολίτης ή αστυνομικός. Αυτο που δίδαξε η δικαιοσύνη στον κάθε πιθανό Βήχο και στις γυναίκες ήταν ότι τα φαινόμενα αυτά είναι ανεκτά από την κοινωνία μας, άρα όποιος θέλει μπορεί να κάνει τράφικινγκ. Με βάση τον καινούριο νόμο, για τον οποίο αγωνίστηκε το φεμινιστικό κίνημα, υπάρχουν πλέον κάποιες καταδίκες μαστροπών και τράφικερς, ιδίως των μικρών ή μικρομεσαίων κυκλωμάτων. Ομως τα μεγάλα κυκλώματα την βγάζουν ακομα καθαρή ή με μικρές ποινές που βεβαιως δεν αναιρούν το τεράστιο οικονομικό όφελος που τους έχει προσπορίσει αυτή η δραστηριότητα.
Πώς λοιπόν θα διαφυλάξουμε το τεκμήριο της αθωώτητας και συγχρόνως να απαιτούμε δίκαιη δίκη; Τιθενται μια σειρα σημαντικα ερωτήματα: Τα δικαστήρια που βγάζουν αποφάσεις βασίζονται σε σωστούς νόμους; Αυτούς που υπάρχουν τους εφαρμόζουν αμερόληπτα; Οι δικαστές/στίνες μένουν ανεπηρέαστοι/ες από την κυρίαρχη πατριαρχική ιδεολογία; Πρέπει τις αποφάσεις τους να τις αποδεχόμαστε; Ποιο δικαστήριο είχε τη σωστότερη μέθοδο για τη δίκη του Βήχου, το ελληνικό που τον παρέπεμπε από δίκη σε δίκη ή το Ευρωπαϊκό που καταδίκασε την Ελλάδα γι’ αυτή την υπόθεση; Την απόφαση ποιού δικαστηρίου πρέπει να σεβαστούμε; Πώς είναι δυνατόν να αιωρούνται υποθέσεις για 8-13 χρόνια (όπως η προαναφερόμενη) και να θεωρείται αυτό απόδοση δικαιοσύνης; Πού τελειώνει το δικαίωμα του κατηγορούμενου με το τεκμήριο της αθωότητας και πού αρχίζει το δικαίωμα του παθόντα ή της παθούσας, ή ακόμα και το «δικαίωμα» στην αρνησιδικία που τόσο συχνά εξασκείται, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν δικαιοσύνη τα θύματα; Που τελειώνει η νομική διάσταση μιας υπόθεσης, πού αρχίζει η κοινωνική ή πώς διαπλέκονται ή συναντιούνται;
Πολλά τα ερωτήματα και εύλογες οι απαντήσεις της υπογράφουσας, η οποία δεν είναι αμερόληπτη αλλά στέκεται στην πλευρά της κοινωνικής δικαιοσύνης και απαιτεί την απόδοση δικαιοσύνης σε όλες τις υποθέσεις, με έμφαση σε αυτές που αφορούν οποιασδήποτε μορφής βίας κατά των γυναικών. Επικεντρώνομαι λοιπόν στο θέμα του δικαιώματος των γυναικών για δικαιοσύνη, σε κάθε μορφής πατριαρχικής βίας εναντίον τους, το οποίο δυστυχως υστερεί προφανώς στη συνείδηση πολλών αριστερών μπροστά στο τεκμήριο αθωώτητας του κατηγορούμενου. Όταν γίνεται έκκληση από τις γυναίκες για δίκαιη δίκη, για να πάψει η αρνησιδικία που επιδεικνύουν τα δικαστήρια με τις επανειλημμένες αναβολές, αυτή η έκκληση δεν εισακούγεται. Αντιπαρατίθεται το τεκμήριο της αθωώτητας ως ένα τεράστιο φετίχ, και η απόδοση δικαιοσύνης για τις γυναίκες ούτε καν συζητείται, γιατί ελάχιστα ενδιαφέρει. Αντίθετα, οι ίδιοι αριστεροί διαδηλώνουν μπροστά στο δικαστήριο της Ευελπίδων απαιτώντας την τιμωρία των φασιστών που μαχαίρωσαν Αφγανούς πρόσφυγες, έχοντας πιστέψει τις αναμφισβήτητες καταγγελίες των Αφγανών προσφύγων. Αυτή η απαίτηση για δίκαιη δίκη είναι εύλογη, ενώ η απαίτηση για τις γυναίκες θύματα πατριαρχικής βίας, επισκιάζεται από τη μονομερή εμμονή στο τεκμήριο αθωώτητας του κατηγορούμενου. Κρίμα που κυριαρχούν και στην Αριστερα μας τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, οπου οι ζωές και τα δικαιώματα των γυναικων εχουν μικροτερη αξια απο ότι των ανδρών!
Φαίνεται, ότι η ανωτέρω συνομοταξία, θεωρεί ότι η δικαιοσύνη για τα εγκλήματα κατά των γυναικών μπορεί να περιμένει. Ως κίνημα για την κοινωνική δικαιοσύνη, πρώτον, αγωνιζόμαστε για μια κατα τον Μαρξ κοινωνία «πέραν του Δικαίου» και, δεύτερον, δεν υποτάσσουμε την πολιτική και την ανάλυσή μας στα δικαστήρια και στις αποφάσεις τους διοτι συχνά αθωώνουν ενόχους ή καταδικάζουν αθώους, από σκοπιμότητα και πολιτικές ή κοινωνικές πιέσεις. Αλίμονο στο κίνημα που θα παραιτηθεί από τις αξιώσεις του για δικαιοσύνη και από τους αγώνες του. Αλίμονο σε αυτούς και αυτές που καταγγέλλουν το φεμινιστικό κίνημα επειδή τολμά να ζητά δικαιοσύνη για τις γυναίκες-θύματα βίας. Και αλίμονο σε όσους και όσες πιστεύουν πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, ή αντίστροφα.
Σίσσυ Βωβού
svovou@otenet.gr

Advertisements


No Responses Yet to “Η “ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ (της Σ. Βωβού)”

  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: