Κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο «ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΗΡΩΩΝ» του Δήμου Π.Φαλήρου από τη Γενική Γραμματέα για την Ισότητα των Φύλων, Φωτεινή Κούβελα.

Δήλωση της για την 25η Μαρτίου:

Σήμερα τιμάμε το ιστορικό γεγονός, της ελληνικής επανάστασης του 1821, που απέδειξε ότι όταν οι λαοί αποφασίζουν να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους μπορούν να κάνουν το ‘αδύνατο’ δυνατό. Να σπάσουν τις λογικές των «μονόδρομων» και αποκτήσουν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια τους.
Σε αυτό τον αγώνα μαζί με τον ελληνικό λαό, πρωτοστάτησαν χιλιάδες επώνυμες και ανώνυμες γυναίκες και η συμβολή τους ήταν αναντικατάστατη. Με τη πολύμορφη συμμετοχή τους στα πεδία των μαχών, στα στρατιωτικά συμβούλια, με τις θαρραλέες συμπεριφορές και θυσίες τους κατέκτησαν άτυπα την ισότητα στην πράξη και συνέγραψαν την ιστορία της επανάστασης μαζί με τους άνδρες.
Ο αγώνας του λαού μας για ανεξαρτησία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, εξέπεμπε πέρα από το τοπικό, ένα ευρωπαικό και οικουμενικό μήνυμα.
Σήμερα, σε νέες συνθήκες, ο αγώνας αυτός είναι επίκαιρος και όπως και τότε, είναι και ευρωπαίκός.
Οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να χαράξουν μια διαφορετική πορεία από αυτή της λογικής του μονόδρομου της νεοφιλεύθερης λιτότητας και της εξαθλίωσης, της έξαρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, του νεοφασισμού και του εθνικισμού, της ανισότητας και των διακρίσεων λόγω φύλου που προβάλλονται ως «η μόνη εναλλακτική».
Σήμερα ο ελληνικός λαός με την κυβέρνηση του, αποτελεί σύμβολό ελπίδας για όλη την Ευρώπη και τους λαούς της που αγωνίζονται για υπεράσπιση της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας και της ισότητας.
Σήμερα η οικοδόμηση μιας άλλης Ελλάδας σε μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή.

Φωτεινή Κούβελα
Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων.
25.3.2015

11076973_1043328885694493_857688094_n (1)


housewomen

Η πρωτοβουλία γυναικών

ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ διοργανώσει την πρώτη της δημόσια εκδήλωση ενημέρωσης κι ευαισθητοποίησης για

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

2 Απριλίου 7 μμ – 9,30μμ, Θέατρο Εξαρχείων, Θεμιστοκλέους 69

Όπως θα γνωρίζετε, εδώ και μερικές εβδομάδες, έχει αρχίσει και συνεχίζεται η καμπάνια συλλογής υπογραφών για τη δημιουργία του Σπιτιού των Γυναικών στην Αθήνα. Αλλά, η καμπάνια συλλογής δεν αρκεί. Για τη δημιουργία του Σπιτιού χρειάζεται η άμεση εμπλοκή όσο το δυνατόν περισσοτέρων γυναικών, των φεμινιστικών συλλογικοτήτων, της ΛΟΑΤ κοινότητας και των αλληλέγγυων ομάδων, των κοινωνικών κινημάτων όπως των μεταναστριών…

Ακριβώς, γι’αυτό το λόγο, η πρώτη μας εκδήλωση επιδιώκει να είναι πριν από όλα μια ανοιχτή ζωντανή συνέλευση με τη συνδρομή όλων των παραπάνω, όσων μετέχουν στα πολύμορφα κοινωνικά κινήματα, όσων αντιστέκονται στην διάλυση του κοινωνικού ιστού. Σκοπός μας, να ανοίξει μια μεγάλη δημόσια συζήτηση, να ακουστούν προτάσεις:« Γιατί το Σπίτι των Γυναικών είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα, όσο ποτέ άλλοτε» …

Στηv ανοιχτή διοργάνωσή μας, θα γίνει μια σύντομη αναδρομή του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα με γνώμονα το γιατί το Σπίτι των Γυναικών αποτελεί μια επείγουσα αναγκαιότητα, καθώς και παρεμβάσεις σχετικά με το θέμα. Ο κεντρικός κορμός της εκδήλωσης, όμως, δεν μπορεί παρά να αποτελείται από τις προσωπικές μαρτυρίες και προτάσεις των παρευρισκομένων.

Στην εκδήλωση θα υπάρχουν καλλιτεχνικές παρεμβάσεις και η Νένα Βενετσάνου θα τραγουδήσει φεμινιστικά τραγούδια. Σας περιμένουμε…

Πρωτοβουλία γυναικών για ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ , Για επαφή: spiti.gynaikon@gmail.com

Στήριξε και εσύ και υπόγραψε: https://secure.avaaz.org/el/petition/Politeia_Dimioyrgia_toy_Spitioy_Gynaikon/


«ΤΟ ΜΩΒ» http://tomov.gr

Σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου 2014, αρχίζει το ταξίδι στην τεχνικά σχεδόν ολοκληρωμένη της μορφή, η νέα καθημερινή ηλεκτρονική εφημερίδα-ιστότοπος γυναικείων δικαιωμάτων και γυναικείων θεμάτων, «Το Μωβ», που ξεκίνησε τη ζωή της την 1η Αυγούστου 2014.
Η εφημερίδα-ιστότοπός μας, υπονομεύει και ανατρέπει τις υπάρχουσες πατριαρχικές νοοτροπίες, λογικές, ιεραρχίες και εξουσίες, και έχει έναν συνολικό λόγο για την κοινωνική αλλαγή, από τη σκοπιά της ισότητας και του φεμινισμού.
Σημαντικό στοιχείο δημοσίευσης και διάδοσης είναι επίσης το Facebook. Το Μωβ είναι δημοκρατική και πλουραλιστική ηλεκτρονική εφημερίδα.
Έχουν προστεθεί τρεις γλώσσες εκτός της ελληνικής (Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά), με σκοπό να ενημερώνονται κατά το δυνατόν γυναίκες στην Ελλάδα που δεν γνωρίζουν τα ελληνικά ή δεν τα γνωρίζουν καλά, αλλά επίσης να υπάρχει δικτύωση με διεθνείς φεμινιστικές δραστηριότητες.
Επισκεφθείτε το!

Η συντακτική επιτροπή
Σίσσυ Βωβού
Χριστίνα Κούρκουλα
Βέρα Σιατερλή
Αλεξάνδρα Μακρή
Δήμητρα Ρωμανού
Αλεξία Τσούνη

ΣΗΜΕΡΑ:
◆Η Αφροδίτη των κουρελιών σε μετάβαση της Βέρας Σιατερλή
◆Οι γυναίκες στον κόσμο, της Χριστίνας Κούρκουλα
◆Οι κόρες φροντίζουν τους ηλικιωμένους γονείς σε διπλάσια ποσοστά από τους γιους της Χριστίνας Κούρκουλα
◆Αναλγησία του κράτους απέναντι στις κακοποιημένες γυναίκες – Ανακοίνωση Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας


Πρόγραμμα “Ακαδημία Πλάτωνος – Η Πολιτεία και ο Πολίτης”
4ος ΚΥΚΛΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ:
«ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ»
Καθηγητής κ. Θ. Τσακίρης
ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΑΝΑΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ :
« Οι ουτοπικές θεωρίες και η θέση των γυναικών».
Αθήνα 18/6/2014

To πλήρες κείμενο σε μορφή PDF

Στη διάρκεια των αιώνων καταγράφηκαν ουτοπικές θεωρίες που προέρχονται από διάφορες πολιτισμικές πηγές και γεωγραφικά μήκη και πλάτη και προβάλλουν την επιθυμία για ένα καλλίτερο μέλλον . Οι συγγραφείς τους προτείνουν κάτι εντελώς διαφορετικό από την πραγματικότητα που ζουν εκφράζοντας την κριτική τους. Στις ουτοπικές θεωρίες βέβαια απαντώνται και προκαταλήψεις που έχουν αναφορά στο πολιτισμικό περιβάλλον των συγγραφέων και τις οποίες οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν.
Από τη μελέτη της ιστορίας των ουτοπικών θεωριών σε βάθος χρόνου , διαπιστώνουμε ότι οι ουτοπικές ιδέες, που αρχικά είναι ανώριμες, μπορεί να επιδράσουν σε διαφορετική έκταση και σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα στη διάρκεια των οποίων εξελίσσονται ανάλογα εξωτερικές συνθήκες και παράμετροι. Οι ιδέες οι ίδιες χρειάζεται να εξελιχθούν, να συντονιστούν με τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μεγαλύτερων τμημάτων της κοινωνίας, ώστε να έχουν σημαντική απήχηση στην πραγματική ζωή. Ωστόσο υπάρχουν αρνητικές αποτιμήσεις του ρόλου των ουτοπικών θεωριών, όπως η κριτική των Μαρξ και Ένγκελς για το πρώϊμο ουτοπικό ρεύμα (Μορ, Μπεϊκον) η οποία εστιάζει στην αποτυχία του μέσα στην εποχή που εμφανίστηκε, στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα .

Η ιδέα της εξόδου των γυναικών, του μισού δηλαδή πληθυσμού, από την ιδιωτική σφαίρα του σπιτιού τους στο δημόσιο βίο με όρους ισότητας χρειάστηκε χιλιετίες στην κυριολεξία για να επιδράσει καταλυτικά στην πραγματική ζωή. Ο σωστός ρόλος των γυναικών συμπεριλαμβάνεται, χωρίς να έχει πάντα ιδιαίτερα σημαντική θέση στο όλο έργο, σε πολλές ουτοπικές θεωρίες που αναζητούν τις όψεις ενός καλλίτερου μέλλοντος και μιας διαφορετικής κοινωνίας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη ότι οι κλασσικοί ουτοπιστές είτε καταργούν την οικογένεια και κάνουν δίκαια τις γυναίκες ίσες ή διατηρούν την οικογένεια και μαζί στον ένα ή τον άλλο βαθμό, την κατώτερη θέση της γυναίκας. Όμως ακόμα και στην περίπτωση που διατηρούν την οικογένεια, τα περιορισμένα δικαιώματα που πρόβλεψαν κάποιες από τις ουτοπικές θεωρίες, μέσα στις συνθήκες της εποχής τους, αξίζει να επισημανθούν.
Χρειάστηκε πάντως να φτάσουμε στο 19ο και στον 20ο αιώνα μετά από μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές καθώς και μακρόχρονες δυναμικές διεκδικήσεις των γυναικών, για να αντιστοιχηθούν στη μακραίωνη εξέλιξή τους οι θεωρίες και οι ιδέες που προάγουν την ισότητα , φιλοσοφικές , κοινωνικές, πολιτικές, με τους θεσμούς και την πράξη. Πραγματική πρόοδος για την εκπαίδευση των γυναικών σημειώθηκε στη Δύση το 19ο αιώνα με τη δημιουργία αρχικά θρησκευτικών σχολείων θηλέων. Μόλις το 1848 άνοιξε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το Queens College, επίσης θηλέων . Συνδικαλιστικά η προσπάθεια απέδωσε στα 1871 με την απόφαση της Α’ Διεθνούς να δημιουργηθούν γυναικεία τμήματα μέσα στους κόλπους των εργατικών σωματείων: Στα 1893, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία παραχωρούσαν πλήρες εκλογικό δικαίωμα στις γυναίκες. Στα 1907, οι Φιλανδές κέρδισαν πλήρες δικαίωμα στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι και εκλέχτηκαν στη Φιλανδία οι πρώτες στον κόσμο βουλευτίνες.
Η εργασία αυτή αναφέρεται σε ευρύτερα γνωστές θεωρίες με ουτοπικά χαρακτηριστικά, μερικές από τις οποίες περιέλαβαν ιδέες για αλλαγές στη θέση της γυναίκας στη μελλοντική κοινωνία, συναντώντας έτσι με ένα ταξίδι στο χρόνο τις φεμινιστικές διεκδικήσεις . Η εργασία ανατρέχει στο διάστημα από την αρχαία εποχή μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Τότε, κάτω από ιστορικές αλλαγές και κοινωνικοοικονομικούς μετασχηματισμούς, άρχισαν να δημιουργούνται νέοι θεσμοί και να τροποποιούνται σημαντικά οι όροι συμμετοχής της γυναίκας στο δημόσιο βίο και στο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι.
Ουτοπικές θεωρίες που αναφέρθηκαν διαχρονικά στη θέση της γυναίκας.
Από τη μακρινή Ανατολή προέρχονται πολύ γνωστές σήμερα αρχαίες θεωρίες όπως ο Ταοϊσμός από την Κίνα και ο Theravada Βουδισμός από την Ινδία του 5ου π.Χ αιώνα, που μπορούμε να τις δούμε υπό το πρίσμα της ουτοπίας. Η Ταοϊκή Ουτοπία προτρέπει τους ανθρώπους να φτιάξουν «μια μικρή χώρα χωρίς πολλούς ανθρώπους». Στις χώρες προέλευσης των μεγάλων αυτών θεωριών, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, οι γυναίκες ήσαν υπό επιτήρηση, θεσμικά κατώτερες και αποτελούσαν βάρος ακόμα και μέσα στην οικογένεια, χωρίς πρόσβαση στην εκπαίδευση και στο δημόσιο βίο. Τα ίδια τα πνευματικά ρεύματα δέχονταν ότι υπάρχουν βιολογικές και φυσικές διαφορές αλλά θεώρησαν τη γυναίκα ισότιμα χρήσιμη στο σύνολο. Στην Κίνα η διαφορά των φύλων απεικονίζεται στο Ταοϊκό σύμβολο γίν/γιάνκ, όπου μέσα στον κύκλο που ισορροπούν, το σκοτεινό σχήμα αντιπροσωπεύει το παθητικό, το υποχωρητικό και το θηλυκό στοιχείο, ενώ το φωτεινό σχήμα αντιπροσωπεύει το ενεργητικό, επιθετικό και το αρσενικό, χωρίς κανένα από τα δύο στοιχεία να θεωρείται υποκείμενο στο άλλο. Μέσα στις κακές συνθήκες που επικρατούσαν, γυναίκες προσέφευγαν στον Ταοϊσμό επειδή τις θεωρούσε άξιες για εκπαίδευση, για αναζήτηση πνευματικής ολοκλήρωσης πέρα από τα οικογενειακά τους καθήκοντα, τους έδινε δυνατότητα να ζήσουν σε μοναστήρια ή ακόμα και να αναλάβουν ιερατικό ρόλο. Η φιλοδοξία ωστόσο κάποιων γυναικών να αναλάβουν τον αντρικό ρόλο του πολιτικού ηγέτη προσέκρουε στο εμπόδιο ενός διαδεδομένου φόβου ότι θα διατάρασσαν την κοσμική αρμονία και θα δημιουργούσαν χάος.
Ουτοπική θεωρία που προτείνει τη ριζική αλλαγή του καθιερωμένου κοινωνικά ρόλου των γυναικών βρίσκουμε στην Αθήνα μετά την ολοκληρωτική της ήττα στον Πελοποννησιακό πόλεμο, στο σύγγραμμα του Πλάτωνα, Πολιτεία (περίπου 380 π.Χ ). Οι γυναίκες της Αθήνας του 5ου και 4ου αιώνα ήταν σε κατάσταση νομικής και οικονομικής κατωτερότητας σε καταναγκασμό και έγκλειστες στο σπίτι, σε δυσμενέστερη δηλαδή θέση από τις γυναίκες πολλών άλλων ελληνικών πόλεων της εποχής εκείνης και ιδιαίτερα της Σπάρτης ή από τις γυναίκες της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής Αθήνας μεταγενέστερα. Όμως προς τα μέσα του 4ου αιώνα, όπως σχολίαζε ο ρήτορας Δημοσθένης, λόγω της φτώχιας στην οποία είχε περιέλθει η Αθήνα οι γυναίκες πλέον εργάζονταν ως νοσοκόμες, στη μεταποίηση του μαλλιού και στη συλλογή σταφυλιών.
Οι απόψεις του Πλάτωνα για τη σχέση «αρχόντων και αρχομένων» μεταξύ ανδρών και γυναικών δεν απέχουν από αυτές που κυριαρχούν στην πόλη του , όμως στην ιδανική Πολιτεία επιφυλάσσει για τη γυναίκα ισότιμη θέση στην τάξη των φυλάκων. Στην ουτοπική Πολιτεία του ο Πλάτωνας προβλέπει τις εξής διαχωρισμένες τάξεις: την τάξη των δημιουργών που έχουν λάβει βασική μόρφωση και ασκούν τα επαγγέλματα, την τάξη των φυλάκων – επίκουρων που είναι οι υπερασπιστές της πολιτείας και των φυλάκων φιλοσόφων, από τους οποίους ένας φιλόσοφος αναδεικνύεται σε βασιλιά.
Για τους φύλακες προβλέπεται η κατάργηση του θεσμού του γάμου και κατοχής περιουσίας, καθώς και η ανάθεση της φροντίδας των παιδιών στην κοινότητα. Οι γυναίκες συμμετέχουν σε μικρότερη αναλογία από τους άνδρες, λαμβάνουν όμως την ίδια εκπαίδευση και ασκούν τα ίδια διοικητικά, στρατιωτικά και άλλα καθήκοντα όπως η ιατρική ο αθλητισμός, η φιλοσοφία.

Στην άλλη μεριά της Μεσογείου, αρχίζοντας από την Ιουδαία του 8ο π.χ αιώνα , μια σειρά θρησκευτικοί στοχαστές περιέγραψαν ουτοπίες και οι προφήτες δίδαξαν για την αγάπη, την ταπεινότητα και τη λατρεία της κοινής θεότητας.
Στον πρώτο μ.Χ. αιώνα, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη ο Ιησούς μίλησε για την Βασιλεία του Θεού στη Γη.
Από το μεγάλο αριθμό αγίων και οσίων γυναικών, διαπιστώνουμε ότι οι γυναίκες έπαιξαν ρόλο στην επικράτηση του Χριστιανισμού. Την αντίληψη όμως των χριστιανικών χρόνων για τη θέση της γυναίκας έχει καθορίσει η κατά την Παλαιά Διαθήκη δημιουργία της Εύας από το πλευρό του Αδάμ. Oι περισσότερες χριστιανικές εκκλησίες δεν επιτρέπουν ακόμη στις γυναίκες να γίνονται ιερείς, από την αρχή όμως τις δέχονται στο μοναστικό βίο.
Οι χριστιανές που νόμισαν κατά τους πρώτους χρόνους ότι το κήρυγμα για την εν Χριστώ ισότητα αφορούσε και τη θέση των γυναικών μέσα στην κοινωνία και επιχείρησαν να βγάλουν μέσα στις εκκλησίες το κάλυμμα από το κεφάλι τους, έλαβαν αυστηρή απάντηση από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο που τους έδειξε πως η θέση τους είναι υπό τον άνδρα.

Στα πλαίσια της κυρίαρχης δοξασίας του προπατορικού αμαρτήματος και ακόμα πιο ακραία κινείται ο Άγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.) στο ουτοπικό έργο του «Η Πολιτεία του Θεού». Στο έργο αυτό αναφέρει πως ο άνθρωπος ως διφυής που είναι αποτελούμενος από σώμα και πνεύμα, είναι πολίτης δύο πόλεων, της πόλης όπου γεννήθηκε και της πόλης του Θεού, οι δε γυναίκες δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για την αναπαραγωγή και η καταδίωξη του Αδάμ από τον παράδεισο οφειλόταν αποκλειστικά σε λάθος της Εύας.
Τις φαντασιώσεις της Βασιλείας των Ουρανών ως μοναδικό δυνατό πρότυπο, που εξέφραζαν οι ουτοπικές θεωρίες την περίοδο του Μεσαίωνα διαδέχθηκαν οι νέες ουτοπίες της Αναγέννησης που περιέγραφαν έναν «εξευγενισμένο Παράδεισο».

Ξυλογραφία: Η Ουτοπία του Τόμας Μορ

Τον όρο «ουτοπία», ο οποίος προήλθε από τα ελληνικά, οφείλουμε στον Σερ Τόμας Μορ Λόρδο Καγκελάριο του βασιλιά Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας ο όποίος τον έστειλε στην εκτέλεση το 1535 για τις πολιτικές θέσεις του.
Ο Μορ έδωσε το όνομα «Ουτοπία» στο έργο του που είναι μια πραγματεία πολιτικής φιλοσοφίας και μαζί μυθοπλασία. Αναφέρεται σε μια μυθική νησιωτική κοινωνία μια θρησκευτικά πλουραλιστική, παγανιστική πόλη-κράτος, επιλεγόμενη κομουνιστική μιας και η κοινοτική ιδιοκτησία έχει αντικαταστήσει την ιδιωτική, η οποία κυβερνάται με τον Λόγο και αντιπαραβάλλεται με την συγκρουσιακή κοινωνική ζωή των ευρωπαϊκών κρατών. Η εκπαίδευση παρέχεται από το κράτος. Οι άνδρες και οι γυναίκες εκπαιδεύονται κατά τον ίδιο τρόπο.
Παρ’ όλο που προβλέπεται οι γυναίκες να δουλεύουν όπως και οι άνδρες, στον καταμερισμό οι γυναίκες αναλαμβάνουν τις οικιακές εργασίες. Η ανατροφή των παιδιών ανατίθεται και στα δύο φύλα, αλλά οι βρεφονηπιακοί σταθμοί αποτελούν καθήκον των γυναικών. Ο Μορ δεν μπορεί εν τέλει να ξεφύγει από το πατερναλιστικό πρότυπο. Η οικογένεια στην Ουτοπία του βρίσκεται για παράδειγμα, κάτω από τον έλεγχο του πρεσβύτερου ανδρός συγγενούς και η γυναίκα μια φορά το χρόνο γονατίζει μπροστά στο σύζυγό της για να εξομολογηθεί όλες της τις αμαρτίες.
Μετά το Μορ ακολούθησαν μια σειρά ουτοπιστές.
Γύρω στο 1602 στα χρόνια της Ιεράς Εξέτασης ο Τομμάζο Καμπανέλλα , δάσκαλος και διωκόμενος μοναχός, έγραψε την Ηλιούπολη. Στο έργο του αυτό περιγράφει μια θεοκρατική κοινωνία όπου τα αγαθά, οι γυναίκες και τα παιδιά «κατέχονται από κοινού». Οι πολίτες διακρίνουν την έννοια της Αγάπης μεταξύ ανδρών και γυναικών με βάση τη φιλία και το σεβασμό περισσότερο από τη σεξουαλική έλξη.
Οι ριζοσπαστικές προτάσεις του Μορ και των περισσότερων ουτοπιστών, αν και ουτοπικές, ενέπνευσαν έναν περίπου αιώνα αργότερα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη. Στη Βρετανία έδρασαν έντονα κατά τη διάρκεια του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου (1649) οι Σκαπανείς – προτεστάντες που υποστήριξαν μαχητικά ένα είδος αγροτικού κομμουνισμού με μικρές αγροτικές κοινότητες – καθώς και οι Ισοπεδωτές που την ίδια εποχή αγωνίζονταν για την ισότητα ενώπιον του νόμου, στην οποία είχαν περιλάβει και την ισότητα ανδρών και γυναικών.
Το 1619 ο γερμανός Γιόχαν Βαλεντίν Αντρέε (μαθηματικός, σατιρικός, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας) γράφει για την ουτοπική κοινότητα λογίων τεχνιτών Χριστιανούπολη, όπου οι γυναίκες δεν υπολείπονται από τον άνδρα. Εργάζονται στη βιομηχανία στην παραγωγή υφασμάτων, χαλιών, στο ράψιμο, κέντημα κλπ που μάθανε στα εκκλησιαστικά σχολεία όπου φοιτούν, κύριο καθήκον τους είναι το πλύσιμο και οι δουλειές στο σπίτι. Έξω από το σπίτι δεν έχουν δικαίωμα λόγου.
Ο Άγγλος φιλόσοφος Μπέικον (1561 – 1626) με το όραμα που διατύπωσε στο διήγημά του «Η Νέα Ατλαντίς» για έναν ουτοπικό Νέο Κόσμο στη Βόρειο Αμερική συνέβαλλε με τη σειρά του στη θεωρία της τεχνοκρατίας και την ανάδειξη της επιστήμης σε λόγο εξουσίας. Περιέγραψε μια γη όπου θα υπήρχε θρησκευτική ελευθερία , είναι δε ανοιχτή η συζήτηση για το βαθμό επίδρασής του, κυρίως με το πνεύμα του έργου του, σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις όπως στην κατάργηση της δουλείας, στο χωρισμό κράτους εκκλησίας, στην ελευθερία της έκφρασης και στα δικαιώματα της γυναίκας. Συγκεκριμένα για τις γυναίκες, οι ευθείες αναφορές είναι λίγες , όπως για παράδειγμα ότι δεν επιτρέπεται να παντρεύονται πριν τα 18.
Φτάνουμε έτσι στο 18ο αιώνα και στις μεγάλες αλλαγές που φέρνει ο Διαφωτισμός μαζί με νέα οράματα για τη «γη της επαγγελίας». Η εποχή όπου, όπως έλεγε ο Χέγκελ, ο κόσμος στέκονταν επιτέλους με το κεφάλι, αφήνοντας πίσω την κυριαρχία της εκκλησίας και τις δεισιδαιμονίες. Στη δική μας ιστορία συναντούμε το έργο του οραματιστή, μάρτυρα επαναστάτη Ρήγα Φεραίου (1757 -1798). Ο Ρήγας στο έργο του συνιστά τη συνεργασία των λαών για την εδραίωση και προκοπή μιας δημοκρατικής πολιτείας του Βαλκανικού χώρου και αποδίδει την απόφαση των Ελλήνων να συγκροτήσουν μια δημοκρατική πολιτεία, θεμελιωμένη στις αρχές του δικαίου και της ισότητας. Ο Ρήγας επισημαίνει την αναγκαιότητα της μόρφωσης όλων, αρσενικών και θηλυκών, καθώς η εκπαίδευση είχε ιδιαίτερο ρόλο στο σχέδιό του και ενώ οι συνθήκες για το γυναικείο φύλο ήταν σύνθετες και δύσκολες. .

Επισημαίνεται ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν το είχαν ακόμα κατακτήσει οι γυναίκες πουθενά. Η γαλλική επανάσταση που εξελισσόταν την ίδια εποχή και αποτελούσε πηγή έμπνευσης για το Ρήγα Φεραίο, δεν τους το έδωσε παρ’ όλη τη συμμετοχή των γυναικών σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Με την παρουσία και την επιμονή τους, το 1792 και 93 ψηφίστηκαν νόμοι που έδωσαν στις γυναίκες οικογενειακά δικαιώματα, όπως πρόσβαση στα κοινά αγαθά καθώς και στην ίδια γονεακή ευθύνη με τον πατέρα πάνω στα παιδιά και στο δικαίωμα για ισότιμο συναινετικό ή μη διαζύγιο. Ενώ όμως διεκδίκησαν επίμονα να φορέσουν τη ροζέτα της επανάστασης, αυτό αποκλείστηκε για τις γυναίκες για να μην τους δώσει πρόσβαση σε πολιτικά δικαιώματα, με την άνοδο δε του Μ. Ναπολέοντος το 1801, το Συμβούλιο του Κράτους αποφάσισε ότι με τα όποια δικαιώματα πήραν, απέκτησαν κακές συνήθειες και καταστράφηκε η εξουσία του συζύγου. ‘Ετσι οι γυναίκες βρέθηκαν στη θέση που είχαν πριν την επανάσταση.

Τα υπάρχοντα συστήματα αποκήρυξε ο ουτοπικός σοσιαλιστής φιλόσοφος και διανοητής Σάρλ Φουριέ (1772-1837) κάνοντας κριτική και στη γαλλική επανάσταση. Ο Φουριέ θεωρούσε ότι τα ένστικτα του ανθρώπου σωστά διοχετευμένα θα οδηγούσαν στην κοινωνική αρμονία. Για να επιτευχθεί αυτό, έπρεπε να καταστραφούν αρκετοί από τους πλασματικούς περιορισμούς του πολιτισμού. Η κοινωνική οργάνωση για μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν κυρίως αγροτική, με συστηματική διαμόρφωση σε οικονομικές ομάδες 1600 ανθρώπων, που θα ζούσαν όλοι μαζί σε κτίρια ονομαζόμενα φαλανστήρια, οι δουλειές θα μοιράζονταν σύμφωνα με τις φυσικές τάσεις του κάθε μέλους, η τροφή θα ήταν άφθονη και στα απόμακρα ακόμα χωριά θα υπήρχε όπερα όπως του Παρισιού. Στο βιβλίο του «Θεωρία των τεσσάρων κινήσεων» (1809) περιέγραφε την ουτοπία του και έδινε από τους πρώτους τον ορισμό όχι μόνο για το «κοινωνικό ζήτημα» αλλά και για το «γυναικείο ζήτημα». Στο όραμά του για την ελεύθερη και πλήρως μη καταπιεστική κοινωνία του, κεντρική θέση είχε η κριτική για το θεσμό του γάμου και της οικογένειας. Την ανάλυσή του ολοκλήρωνε με την διαβεβαίωση ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία πραγματική κοινωνική πρόοδος μέχρι τη χειραφέτηση των γυναικών στην ιδιωτική τους ζωή και στο χώρο εργασίας.

Το φαλανστήριο του Φουριέ

Ουτοπικός σοσιαλιστής είναι και ο δούκας του Σαιν Σιμόν (1760-1825) που θεωρείται ως ο πατέρας του γαλλικού σοσιαλισμού. Ο Σαιν Σιμόν στην εποχή του Διαφωτισμού οραματίστηκε ένα νέο τύπο κοινωνίας οικοδομημένο στη βάση του ορθολογισμού και της επιστήμης και βασισμένο στην αρχή της τέλειας ισότητας και στη συνεργασία μεταξύ των Ανθρώπων. Τα προνόμια της αριστοκρατίας και της βασιλείας θα αίρονταν για να δοθεί τέλος στη φεουδαρχία και να πάψει η αριστοκρατία να ζει σε βάρος της κοινωνίας .
Στο κέντρο της θεωρίας του έθεσε το «γυναικείο ζήτημα» και το κίνημα του σαινσιμονισμού συνέβαλε στον εμπλουτισμό της επιχειρηματολογίας του φεμινισμού κατά τη δεκαετία του 1830. Ωστόσο ο όρος «ελεύθερη γυναίκα» μεταφράστηκε από τις αρχές σε κοινή γυναίκα και αυτή είναι μια από τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στις σαινσιμονίστριες όταν προσήχθησαν σε δίκη. Χάρη στο κίνημα του σαινσιμονισμού το 1861 είχαμε στη Λυών την πρώτη γυναίκα που πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις και έλαβε το μπακαλορεά της.

Οι Μαρξ και Ένγκελς εκθέτουν το πολιτικό τους όραμα για πρώτη φορά το 1848 στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος . Το κείμενο εκφράζει την ανάδυση και συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής δύναμης και των νέων κοινωνικών οραμάτων που έρχονται να πάρουν τη θέση των οραμάτων της Γαλλική Επανάστασης και του Διαφωτισμού. Στο Μανιφέστο ωστόσο οι Μαρξ και Ένγκελς περιέλαβαν κριτική στους Φουριέ και Σαιν Σιμόν η οποία έχει ως υπόβαθρο την επιστημονική εγκυρότητα των αναλύσεων και προτάσεων τους που αντιπαραθέτουν στην «ανυπαρξία» πολιτικής στρατηγικής από τη μεριά των ουτοπιστών σοσιαλιστών. Οι Μαρξ και Ένγκελς σε κάθε περίπτωση δεν απορρίπτουν τους ουτοπικούς σοσιαλιστές συλλήβδην και αναγνωρίζουν τη συμβολή τους στο επίπεδο της διατύπωσης κάποιων ουτοπικών μεν αλλά εν τέλει χρήσιμων προτάσεων για την τάση κατάργησης των ταξικών αντιθέσεων στη μελλοντική κοινωνία. Δεν κάνουν όμως καμία αναφορά στο γυναικείο ζήτημα που είχαν έντονα αναδείξει οι ουτοπικοί σοσιαλιστές. Αργότερα ο Ένγκελς στο σύγγραμμά του «Ουτοπιστικός σοσιαλισμός και επιστημονικός σοσιαλισμός» εκφράζει τη σύμφωνη γνώμη του για τον καθοριστικό ρόλο της χειραφέτησης της γυναίκας στη γενική χειραφέτηση, όπως διακηρύσσεται από το Φουριέ στο έργο του .
Στα κείμενα του Μαρξ η αναφορά στο γυναικείο φύλο γίνεται μέσω της ανάλυσης για την πάλη των τάξεων. Η μεγάλη επίδραση του Μαρξ στο γυναικείο ζήτημα ξεκινά από τα θέματα της εργασίας. Χαρακτηριστικές είναι οι διεκδικήσεις της Πρώτης Διεθνούς (1864 – 1866) για τη διάρκεια και τους όρους εργασίας όπου οι εργαζόμενες γυναίκες τέθηκαν σε ίση μοίρα με τους άνδρες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Θανάση Τσακίρη. Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών: Σημειώσεις για Ουτοπίες και Δυστοπίες ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΟΙ ΟΥΤΟΠΙΕΣ
2. Ελένη Νικολαΐδου Ιστορικός: «Γυναίκα και θρησκεία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η περιπέτεια… της γυναικείας ταυτότητας.» Το Βήμα, 08/03/2012
3. Θαν. Τσακίρη, Καποδιστριακό Παν/μιο Αθηνών: άρθρο «Φεμινισμός» Ιούνιος 14
4. Karen Andrews Institute of Buddhist Studies Berkeley, CA 94709: «Women In Theravada Buddhism»

5. Lao
Tzu (μεταξύ 6ου και 2ου π.χ αιώνα): Tao
Te Ching

6. – womeninworldhistory.com -: Essays, director Lyn Reese. « Gender Difference in History. Women in China and Japan.»

7. Michael Scott, Published in History Today :The Rise of Women in Ancient Greece

8. Διαδραστικά Σχολικά βιβλία. Ενότητα 5η: Η θέση των γυναικών στην ιδανική Πολιτεία (Πλάτωνας : Πολιτεία Ε, 449a-471c)

9. Πλάτωνας: Νόμοι σ. 917:

10. Αποστόλου Παύλου προς Γαλάτες επιστολή

11. Αποστόλου Πάυλου Α´ προς Κορινθίους επιστολή

12. Adelaide Serras Universidade de Lisboa:”Dystopian female images in More’s
Utopia”

13. Thomas More’s Utopia – education. Publisher: George Routledge & Sons 1885

14. Ρήγας Φεραίος «Νέα Πολιτική Διοίκησις. Δίκαια του Ανθρώπου και του Πολίτου»

15. Έφη Αβδελά. Συνέδριο Παν/μιο Αιγαίου 2003 «Η ιστορία του φύλου στην Ελλάδα, από τη διαταραχή στην ενσωμάτωση?»
16. Wikipedia Saint – Simonisme
17. Jonathan Beecher Historian Univercity of CaliforniaUtopian “Women’s Rights and Women’s liberation in Charles Fourier’s Early Writings” Moments:Reading Utopian Texts
18. Θέσεις Τριμηνιαία Επιθεώρηση Τεύχος 117, 2011. Γ. Καλαμπόκα Πάντειο Παν/μιο : «Μαρξισμός: ένας σίγουρος) δρόμος για την ουτοπία?»
19. Μαρξ , Ένγκελς : Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος 1848.

Τελικό εργασία Αντωνάκου


ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ (ΠΕΡΙ.ΠΟΛ.Ο) ΑΤΤΙΚΗΣ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
(FRIENDS OF NATURE)
Γραφεία Τοσίτσα 32-16346 Ηλιούπολη
τηλ.: 210 5224924 – 6957818001
E-mail: peri.polo@yahoo.gr- f/b:περι.πολ.ο αττικής
Ιστοσελίδα http://www.peripolo.gr
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Στις 12 Απριλίου ημέρα Σάββατο και 13 ημέρα Κυριακή θα πραγματοποιηθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης ( Λεωφ. Σοφ. Βενιζέλου & Μαρ. Αντύπα) Τηλ. 210 9929201 του Δήμου Ηλιούπολης εκδηλώσεις με θέμα:
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
• Έκθεση με φωτογραφίες και παραδοσιακές πόρπες του κ Γιώργου Παπαγεωργίου αντιπροέδρου του Ομίλου μας.
• Ώρες λειτουργίας της έκθεσης: Σάββατο 6.00-9.00μ.μ
• Κυριακή 10-13.00πμ , 6.00-9.00μ.μ

Σάββατο 12 Απριλίου στις 7 μ.μ

• Προβολή D.V.D
Θα ακολουθήσει συζήτηση
Με εισηγήτρια
• Χριστίνα Κούρκουλα Κοινωνιολόγος (μέλος της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών)


ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: ΕΝΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΟΠΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!

Της Σόνιας Μητραλιά*

Γνωρίζαμε ήδη ότι η βία κατά των γυναικών χρησιμοποιείται συχνά σαν όπλο πολέμου, με στόχο να τις τιμωρήσει, να τις ταπεινώσει και να τις κάνει να μην είναι πια ανθρώπινα όντα. Κυρίως όμως, στοχεύει να καταστείλει και να συντρίψει με κάθε δυνατό μέσο τη συλλογικότητα στην οποία αυτές ανήκουν. Στις ένοπλες συρράξεις, αυτή η βία θεωρήθηκε περισσότερο μια εξουσιαστική κίνηση παρά ένα εργαλείο καταστροφής. Γνωρίζουμε επίσης ότι σε περιόδους ειρήνης, η βία κατά των γυναικών θεωρείται κυρίως αποτέλεσμα ατομικών πράξεων βίαιων ανδρών, και όχι «στρατηγικό» όπλα συντριβής του αντιπάλου.

Τι θα λέγαμε όμως αν στη κατάσταση της παροξυντικής κρίσης που συγκλονίζει την Ελλάδα, γινόμαστε μάρτυρες της μετατροπής της βίας κατά των γυναικών σε όπλο στα χέρια των ισχυρών;

Πράγματι, τον τελευταίο καιρό, πολλαπλασιάζονται τα περιστατικά τέτοιας βίας στην Ελλάδα. Και ιδού τέσσερις ιδιαίτερα εμβληματικές εκδηλώσεις της:

Η πρώτη, που είναι και η πιο πρόσφατη, σημειώθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 2013 μπροστά στις κάμερες, σχεδόν σε ζωντανή μετάδοση, όταν οι ειδικές δυνάμεις της ελληνικής αστυνομίας (ΜΑΤ) που ήθελαν να εμποδίσουν δυο βουλευτίνες να μπουν στο κτίριο της ελληνικής Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης (ΕΡΤ) που μόλις είχε καταληφθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις, τις έσπρωξαν πάνω στα κάγκελα της εισόδου. Οι δυο βουλευτίνες της αντιπολίτευσης Ζωή Κωνσταντοπούλου του Σύριζα και Ραχήλ Μακρή του κόμματος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» κακοποιήθηκαν. Ειδικά η Κα Ζωή Κωνσταντοπούλου που σφηνώθηκε ηθελημένα στα κάγκελα και κινδύνεψε να πεθάνει, ασκεί τώρα δίωξη κατά των υπευθύνων κατηγορώντας τους ότι επιχείρησαν να την δολοφονήσουν! Και όλα αυτά, επειδή οι δυο βουλευτίνες θέλησαν απλούστατα να ασκήσουν το συνταγματικό τους δικαίωμα να μπουν στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση για να εμποδίσουν την οποιαδήποτε αστυνομική σκηνοθεσία (καταστροφή υλικού, κλπ) που θα είχε για στόχο να συκοφαντήσει τον αγώνα των εργαζομένων.

Η συνέχεια αυτής της υπόθεσης είναι πολύ εύγλωττη και τείνει να επιβεβαιώσει τα λόγια μας. Από την επόμενη κιόλας μέρα, η μεγάλη φιλοκυβερνητική εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ εξαπέλυε μια βίαιη υπερ-σεξιστική εκστρατεία κατά των δυο βουλευτίνων, δημοσιεύοντας στη πρώτη σελίδα της ένα σκίτσο που παρουσίαζε τις δυο βουλευτίνες…ως στριπτιζούδες που κάνουν επί σκηνής ένα “pole dancing” μπροστά στο σύνηθες ανδρικό κοινό τέτοιων κέντρων (βλέπε το σκίτσο). Και στη λεζάντα του «σκίτσου» διαβάζαμε την παρακάτω υποτιθέμενη στιχομυθία δυο πελατών: «Δεξιά είναι η Ραχήλ και αριστερά η Ζωή. Κάνουν και κάτι άλλο; Άκουσα ότι κάνουν και μηνύσεις, αλλά καλύτερα να ρωτήσετε τον σερβιτόρο»…

Η δεύτερη προκάλεσε ένα πραγματικό δημόσιο λυντσάρισμα, που προβλήθηκε από τα τηλεοπτικά κανάλια, οροθετικών γυναικών μερικές από τις οποίες εκδίδονταν. Ενώ βρισκόμασταν σε πλήρη εκλογική εκστρατεία, δυο σοσιαλδημοκράτες υπουργοί διαβόητοι για το ρόλο τους στην άγρια καταστολή των διαδηλώσεων ενάντια στη Τρόικα και στη διάλυση του συστήματος υγείας, είχαν καλέσει το πληθυσμό να καταδίδει ώστε να συλλαμβάνονται εκείνες που, κατά τους υπουργούς, «αποτελούν υγειονομική ωρολογιακή βόμβα», «μολύνουν τη κοινωνία με μολυσματικές ασθένειες» και οδηγούν στο θάνατο από έϊντς «τους Έλληνες οικογενειάρχες».

Η τρίτη εκδήλωση αυτής της βίας είχε για θύματα δεκάδες γυναίκες –και μερικές φορές επρόκειτο για γιαγιάδες!- της περιοχής των Σκουριών, στη βόρεια Ελλάδα, που αντιτίθενται στη καναδική εταιρία Eldorado και στο σχέδιο της εξόρυξης του χρυσού της περιοχής. Εδώ και μήνες, οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, κατ’εντολή του υπουργού τους, έχουν βάλει κατά προτεραιότητα τις γυναίκες των γύρω χωριών στο στόχαστρο μιας άγριας και μαζικής καταστολής που έχει ήδη οδηγήσει στη φυλάκιση πολλές από αυτές και στη δικαστική δίωξη με κακουργηματικές κατηγορίες ακόμα περισσότερες. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η χωρίς προηγούμενο κατασταλτική εκστρατεία στο πλαίσιο της επιβολής ενός είδους κατάστασης ανάγκης σε μια περιοχή που κατοικείται από φιλήσυχους αγρότες θέλει –σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπευθύνων της- να είναι παραδειγματική προκειμένου να αποτρέψει τον πολλαπλασιασμό παρόμοιων πράξεων «κοινωνικής ανυπακοής». Και προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η «παραδειγματική καταστολή» ασκήθηκε κατά προτεραιότητα ενάντια στις γυναίκες αυτού του τοπικού πληθυσμού, ο οποίος πρέπει πάση θυσία να εξουθενωθεί και να συντριβεί.

Και τέλος, τέταρτη εκδήλωση, το πασίγνωστο θλιβερό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον βουλευτή του νεοναζιστικού κόμματος Κασιδιάρη που χτύπησε «σε ζωντανή μετάδοση» δυο βουλευτίνες της Αριστεράς στη διάρκεια μιας εκπομπής κατά τη προεκλογική εκστρατεία της προπερασμένης άνοιξης. Αυτή η πράξη βίας αντί να προκαλέσει την αγανάκτηση και την αποδοκιμασία αντίθετα, προκάλεσε μεγάλο κύμα λαϊκής συμπάθειας και συνέβαλε στην εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής.

Λοιπόν, τι συμβαίνει;

Πιστεύουμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε την εμφάνιση ενός καινούργιου κακού! Αυτή η βία μας θυμίζει τη βία που ασκείται κατά των γυναικών στους εθνοτικούς πολέμους. Ο βιασμός γυναικών από άνδρες της αντίπαλης πλευράς πρέπει συχνά να αναλυθεί όχι ως αποτέλεσμα μιας «ανεξέλεγκτης» ανδρικής επιθυμίας αλλά ως μέρος μιας συγκρουσιακής και πολεμικής στρατηγικής, στην οποία οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν βιολογικά και συμβολικά την υπόσταση του αντιπάλου έθνους. Το οποίο πρέπει βεβαίως να συντριβεί. Στη περίπτωσή μας, είναι προφανές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια εθνικιστική βία με την ευκαιρία μιας εθνοκάθαρσης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σύγκρουση εντελώς διαφορετικής φύσης, μπροστά σε έναν άλλο πόλεμο, σε ένα πόλεμο κοινωνικό, σε ένα ταξικό πόλεμο!

Με λίγα λόγια, να ταπεινώνεις τις δυο βουλευτίνες ταυτίζοντάς τις με στριπτιζούδες δεν σημαίνει μόνο ότι το να κάνεις πολιτική είναι πριν από όλα δικαίωμα των ανδρών και όχι των γυναικών. Σημαίνει, πιο χυδαία, ότι ο ρόλος της γυναίκας παραμένει πρωτίστως να είναι μόνιμα διαθέσιμη για να γαμηθεί, να γίνει κτήμα και να εξουσιαστεί από τους άνδρες.

Με την ίδια λογική, το να πετροβολάς τις οροθετικές γυναίκες, να τις ποινικοποιείς, να δαιμονοποιείς τη σεξουαλικότητά τους, να την παρουσιάζεις σαν «απειλή» για το νόμο και τη τάξη που πρέπει να βασιλεύουν στις κοινωνίες μας, εξομοιώνει αυτή την απειλή με εκείνη που αντιπροσώπευσαν πάντοτε οι «τάξεις» που αυτοί οι κύριοι αποκαλούν εδώ και δυο αιώνες «επικίνδυνες». Ίδια γλώσσα, ίδια δαιμονοποίηση και ίδια καταστολή…

Ωστόσο, το γεγονός ότι χρησιμοποιείς το μισογυνισμό, το μίσος ενάντια στις γυναίκες, τη βία κατά των γυναικών σαν πολεμικό όπλο δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει στο μέτρο που όλες οι πολιτικές των «από πάνω» σε αυτούς τους καιρούς της θριαμβεύουσας Τρόικας στοχεύουν κι αυτές να μας γυρίσουν πίσω στις χειρότερες ώρες του πιο άγριου και πιο βάρβαρου καπιταλισμού του 19ου αιώνα. Ακριβώς σε μια εποχή στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν ουσιαστικά κανένα δικαίωμα…

Το γεγονός λοιπόν ότι γινόμαστε μάρτυρες της εξαπόλυσης μιας πραγματικά ολομέτωπης επίθεσης, ενός αληθινού πολέμου ιστορικών διαστάσεων ενάντια στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών (στους μισθωτούς, φτωχούς, ανέργους, συνταξιούχους, νέους, «διαφορετικούς» μετανάστες, στις μειονότητες,…) θα έπρεπε να εξηγεί αυτή τη μετατροπή της βίας κατά των γυναικών σε ένα πραγματικό όπλο που η εξουσία και οι κατέχοντες χρησιμοποιούν μαζικά και όλο και πιο συχνά. Όπως στη περίπτωση των μαζικών βιασμών που χρησιμεύουν στους εθνοκαθαρτές για να κάμψουν το ηθικό του λαού που υφίσταται την εθνοκάθαρση προκειμένου να τον υποτάξουν οριστικά, έτσι και η βία κατά των γυναικών που ασκείται σε καιρό κοινωνικού πολέμου από την εξουσία και τους κατέχοντες έχει τώρα τους ίδιους ακριβώς στόχους: να κάμψει το ηθικό και να σπάσει τον κοινωνικό ιστό προκειμένου να υποτάξει όχι μόνο τις γυναίκες –που προφανώς στοχεύονται κατά προτεραιότητα- αλλά όλα τα θύματα, συμπεριλαμβανομένων και των ανδρών, των απάνθρωπων νεοφιλελεύθερων πολιτικών τους.

* Η Σόνια Μητραλιά είναι μέλος των Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας καθώς και της Διεθνούς CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου). Το παραπάνω κείμενο μεταφράστηκε από τα γαλλικά.


25Nov_web