ΚΑΛΕΣΜΑ

Η ευρωπαϊκή καμπάνια «Έκτρωση-οι γυναίκες αποφασίζουν» που ξεκίνησε μόλις πριν λίγες ημέρες στις 28 του Σεπτέμβρη του 2017 με αφορμή την διεθνή ημέρα για το Δικαίωμα στη νόμιμη, δωρεάν και ασφαλή έκτρωση παντού στο κόσμο συνεχίζει και διοργανώνει:

Ανοιχτή εκδήλωση/συνέλευση στις 17 Οκτωβρίου

στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, ώρα 18,00.

Καλεί φεμινιστικές συλλογικότητες, γυναικεία τμήματα αριστερών οργανώσεων, γυναικείες αναρχικές συλλογικότητες, συλλογικότητες/σχήματα επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, σωματεία και ενώσεις γιατρών, μαιών, νοσηλευτών, κοινωνικών λειτουργών, ψυχολόγων, γυναικείες μεταναστευτικές συλλογικότητες, καταλήψεις Στέγης Προσφύγων, κοινωνικά ιατρεία, εργατικές λέσχες, λαϊκές συνελεύσεις και συνελεύσεις γειτονιάς…

Σκοπός είναι, να επεξεργαστούμε μια ελληνική πλατφόρμα της καμπάνιας για την πραγματική πρόσβαση στα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα, να ενδυναμώσουμε την καμπάνια και να ορίσουμε παραπέρα δράσεις για την κ​αμπάνια μας.

Στα συναπτόμενα θα βρείτε το ευρωπαϊκό κάλεσμα και το ψήφισμα που δόθηκε στην δημοσιότητα στις 28 Σεπτεμβρίου στην Ελλάδα.

Ανοιχτό συντονιστικό Αθήνας: Eυρωπαϊκή καμπάνια «Έκτρωση-οι γυναίκες αποφασίζουν»

womendecide28@gmail.com European Appeal_WEB_031

Advertisements

Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017, 19:30
Το Λεξικοπωλείο – To Lexikopoleio σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου της Αντιγόνης Λυμπεράκη.

« ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ »22195806_1506592036098967_7325227085389569461_n

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ – ΜΙΚΡΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ

Τι θα πει ισότητα στην εργασία; Είναι ένα θέμα που έχει ρυθμιστεί; Οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα είναι αποτέλεσμα κοινωνικοποίησης ή βιολογικά προσδιορισμένες; Πόσο έχει προχωρήσει η ισότητα στην εργασία; Ποια είναι η ελληνική πραγματικότητα; Ποιες αλλαγές φέρνει ο νέος κόσμος της τεχνολογίας και της παγκοσμιοποίησης;

Για το βιβλίο θα μιλήσει η συγγραφέας και οι:

Άννα Διαμαντοπούλου, πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, πρώην Επίτροπος και πρώην Υπουργός

Αλεξάνδρα Μητσοτάκη, πρόεδρος του Centre Culturel Hellénique

Δημήτρης Σεβαστάκης, βουλευτής Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ

E-shop Lexikopoleio : http://www.lexikopoleio.com/en/725154

Χορηγός: Galitel Gourmet Gourmand
Είσοδος ελεύθερη

Λεξικοπωλείο
Στασίνου 13, Παγκράτι (πλατεία Προσκόπων)
Τηλ.: 2107231201
Email: to@lexikopoleio.com
http://www.lexikopoleio.com


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην απασχόληση των Ελληνίδων
στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα
(Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ιούνιος 2016).

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δημοσιοποίησε στις 27 Ιουνίου 2016 Έκθεση με θέμα την αξιολόγηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου για την Παγκοσμιοποίηση από την οπτική του φύλου. Η Έκθεση, συνολικής έκτασης 75 σελίδων στην αγγλική γλώσσα, εκπονήθηκε κατόπιν σχετικού αιτήματος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ε.Κ. και περιλαμβάνει χρήσιμα στατιστικά στοιχεία, τα οποία αναδεικνύουν περίτρανα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στα Κράτη-Μέλη με τον γυναικείο πληθυσμό να αποτελεί τον αδύναμο κρίκο.

Σύμφωνα με την Έκθεση, έξι Κράτη-Μέλη δεν έχουν εξέλθει στην πράξη από την πρώτη ύφεση (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία και Κροατία), ενώ η πλειοψηφία των χωρών βιώνουν μία εύθραυστη και αβέβαιη ανάκαμψη. Κατ’ επέκταση, η εξέλιξη του ρυθμού απασχόλησης είναι άκρως απογοητευτική, με αποτέλεσμα ο στόχος της Στρατηγικής Ευρώπη 2020 για πλήρη απασχόληση σε ποσοστό 75% να φαντάζει άπιαστο όνειρο: το 2008 η απασχόληση ήταν 72,6% στους άνδρες και 58,9% στις γυναίκες, ενώ το 2013 έπεσε στο 69,4% στους άνδρες και ανάκαμψε στο 70,1% το 2014. Στις γυναίκες, δε, παρατηρείται μικρή σχετικά μείωση το 2013 με ποσοστό 58,8% και μία μικρή αύξηση της απασχόλησης με ποσοστό 59,5% το 2014.

Χωρίς αμφιβολία, το φαινόμενο του εργασιακού διαχωρισμού λόγου φύλου κυριαρχεί στην οικονομία των Κρατών-Μελών: το 2010 το 67,4% των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα ήταν γένους θηλυκού, ενώ το ποσοστό μειώνεται αισθητά στο 34,3% στους τομείς της πληροφορίας και της επικοινωνίας και στο 28,5% στο χώρο της γεωργίας, της αλιείας και της δασοπονίας.

Αναφορικά με την κατάταξη των Κρατών-Μελών της Ε.Ε. με βάση τον Δείκτη Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων -με βαθμίδα από το 1 έως το 100- ο μέσος όρος επίτευξης της ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν 51,3 το 2005, ενώ το 2012 καταγράφηκε μικρή αύξηση με βαθμό 52,9. Ωστόσο, μόλις τέσσερις χώρες έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν σημαντικά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο: Δανία, Φινλανδία, Ολλανδία και Σουηδία.

Αξίζει να επισημανθεί ότι η Έκθεση του Ε.Κ. εστιάζει σε επτά χώρες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα, με άκρως αποκαλυπτικά στοιχεία, όπως:

• την περίοδο 2008-2013 ο ρυθμός απασχόλησης μειώθηκε δραματικά στο 26,7%, ενώ η ανεργία αυξήθηκε κατά δεκαπέντε μονάδες και για τα δύο φύλα, με αποτέλεσμα οι άνδρες να οδηγούνται εκτός αγοράς της εργασίας και οι γυναίκες να εντατικοποιούν τις προσπάθειές τους για ανεύρεση εργασίας

• το 2013 μόνο το 14% των παιδιών ηλικίας κάτω των τριών ετών και το 69% των παιδιών προσχολικής ηλικίας συμμετείχε σε επίσημες δομές φύλαξης παιδιών με ευρωπαϊκό μέσο όρο 27% και 82%, αντίστοιχα

• η συμμετοχή των Ελληνίδων στον γυναικοκρατούμενο τομέα της εκπαίδευσης αυξήθηκε κατά 1,7% και στον τομέα των ασφαλειών κατά 4,2%

• η γυναικεία παρουσία κυριαρχεί στις επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου σε ποσοστό από 76% έως και 90%, ενώ οι άνδρες αποτελούν το εργατικό δυναμικό στον κλάδο της αρτοποιίας σε ποσοστό 66%

• οι παρεμβάσεις του Ευρωπαϊκού Ταμείου για την Παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα αφορούσαν κυρίως μεγάλες επιχειρήσεις, με προσωπικό άνω των πεντακοσίων ατόμων, δε λάμβαναν υπόψη τους τον εργασιακό διαχωρισμό λόγω φύλου, υλοποιήθηκαν με χρονική καθυστέρηση και ήταν άμεσα συνδεδεμένες με την οικονομική κρίση

• οι γυναίκες αποτελούν μόλις το 30% των εργαζομένων στο χώρο της ελληνικής βιομηχανίας

• η απασχόληση στην ελληνική δημόσια διοίκηση μειώθηκε κατά 28,3% την περίοδο 2009-2013 (η Έκθεση αναφέρεται στη σελίδα 64 στις απαιτήσεις του δεύτερου Μνημονίου, καθώς και στις περιπτώσεις της ΕΡΤ, της Δημοτικής Αστυνομίας και των καθαριστριών)

• το ποσοστό των Ελληνίδων εργαζομένων στο δημόσιο ήταν 46,3% το 2010, 46,5% το 2013 και 46,7% το 2015.

Η συγκεκριμένη δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων εντάσσεται στο θεματικό πεδίο «Γυναίκες και Οικονομία» και υλοποιείται στο πλαίσιο αξιοποίησης όλων των εργαλείων στον αγώνα για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Για την πληρέστερη ενημέρωσή σας, ακολουθεί ο σχετικός σύνδεσμος από τον ιστότοπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου/Ενότητα «Αναλύσεις Τεκμηρίωσης» με το κείμενο της εν λόγω Έκθεσης: http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2016/571358/IPOL_STU(2016)571358_EN.pdf .

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/ Το Γραφείο Τύπου, 12/07/2016
Τηλ 2131511102
Ε-mail: gramggif@isotita.gr

γγι


160506a

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές

8 του Μάη – Ημέρα που τιμάται και γιορτάζεται η Μητέρα. Μια μέρα, που τα τελευταία χρόνια έχει συνδεθεί με τον άκρατο καταναλωτισμό λουλουδιών, δώρων και καρτών. Ο εορτασμός όμως αυτός δεν ξεκίνησε ως επίδειξη καταναλωτικής δύναμης, αλλά ως ημέρα ειλικρινούς εκδήλωσης αγάπης και εκτίμησης προς το μοναδικό πρόσωπο, που δεν έφερε απλώς καθένα και καθεμία από εμάς στη ζωή, αλλά που συνεχίζει διαρκώς να παλεύει για την εξασφάλιση του καλύτερου δυνατού επιπέδου προσωπικής και κοινωνικής ζωής.
Η ημέρα της Μητέρας είναι και αυτή επίτευξη ενός κινήματος, εκείνου των Αμερικανών γυναικών του 19ου αιώνα, που έχασαν τα παιδιά τους στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο. Με το σύνθημα «ειρήνη και μητρότητα», διεκδικούσαν την εξασφάλιση της ειρήνης και συνάμα τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, με σκοπό τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας.
Σήμερα, ακόμη κι αν εκείνες, οι πρώτες, διεκδικήσεις μετρούν ήδη περισσότερα από 150 χρόνια, τα αιτήματά τους συνεχίζουν να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Έτσι, οι σύγχρονες ένοπλες συγκρούσεις, οι προσφυγικές ροές, η μετανάστευση και η ανισοκατανομή του πλούτου ανά την υφήλιο, πλήττουν κυρίως παιδιά και μητέρες. Ταυτόχρονα, σε χώρες της Αφρικανικής Ηπείρου και της Ασίας, ο υποσιτισμός και η βρεφική θνησιμότητα εξακολουθούν να είναι σε υψηλά επίπεδα.
Στην Ελλάδα των μνημονίων, πολλές μητέρες χάνουν την εργασία τους, όταν περάσει το διάστημα που προστατεύονται από το νόμο. Παράλληλα, δυσκολεύονται εξαιρετικά να εισέλθουν στην αγορά εργασίας εάν έχουν παιδιά ή βρίσκονται σε «επικίνδυνη» προς τεκνοποίηση, για τους εργοδότες, ηλικία.
Από την άλλη, ο περιορισμός του Κράτους Πρόνοιας με τις περικοπές στην υγεία και την παιδεία, δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο το ρόλο της σύγχρονης ελληνίδας μητέρας, η οποία βρίσκει συνεχώς εμπόδια στην μακροχρόνια προσπάθειά της να εξασφαλίσει με επιτυχία την εναρμόνιση της επαγγελματικής, οικογενειακής και προσωπικής ζωής.
Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, έχοντας ως προτεραιότητα των πολιτικών της την προαγωγή της μητρότητας ως ελεύθερη επιλογή κάθε γυναίκας, τιμά τη γυναίκα και μητέρα με δράσεις και πρωτοβουλίες που αναδεικνύουν τον πολυσήμαντο ρόλο τους, προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής ισότητας.
Η εναρμόνιση της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή δεν είναι «ζήτημα των γυναικών» αλλά αντίθετα σημαντική πρόκληση είναι να δοθεί έμφαση σε πολιτικές που θα ενθαρρύνουν τους άνδρες να αναλαμβάνουν οικογενειακές ευθύνες. Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων με αυτή τη θεώρηση, εργάζεται ώστε να εφαρμοστούν συγκεκριμένες πολιτικές όπως είναι :
• Η καθιέρωση οικονομικών ή/και άλλων κινήτρων που θα ενθαρρύνουν τους άνδρες να αναλαμβάνουν μεγαλύτερο ρόλο μέσα στην οικογένεια.
• Οι πρωτοβουλίες ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και καταπολέμησης στερεότυπων, με στόχο την αλλαγή αντιλήψεων και νοοτροπίας, ιδίως μεταξύ των εργοδοτών.
• Η προώθηση συστημάτων γονικών αδειών κοινά και για τους δυο γονείς.
• Η προτεραιότητα στις υπηρεσίες φροντίδας εξαρτώμενων ατόμων πέρα των παιδιών (ηλικιωμένων κ.λ.π) με την ανάπτυξη των υπηρεσιών του Κράτους Πρόνοιας.
Άλλωστε, στις 8 του Μάη, οι μητέρες δεν περιμένουν δώρα και κάρτες. Το μεγαλύτερο δώρο τους είναι η διασφάλιση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων, με όρους ισότητας και αξιοπρέπειας για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εξάλλου, οι γυναίκες μητέρες είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται καλύτερα τι είναι προς όφελος μιας ευνοούμενης κοινωνίας, αφού είναι εκείνες που, με τη γέννηση, διαιωνίζουν τη ζωή, υποστηρίζοντάς την διαρκώς και ανιδιοτελώς.
«Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει. Που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου», γράφει ο Νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης, θέλοντας να εξυμνήσει το μεγαλειώδες της μητέρας, φράση που αναδεικνύει το αστείρευτο της μητρικής υπόστασης και που είναι αναγκαιότερο από ποτέ να υπενθυμίζεται στις μέρες μας.

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/ Το Γραφείο Τύπου, 07/05/2016 Τηλ 2131511102
Ε-mail: gramggif@isotita.gr


Την Τρίτη 19 Απριλίου (7-8 μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ φιλοξενούμε την πολιτική κοινωνιολόγο Άννα Κουμανταράκη (Διδάσκουσα στο ΕΑΠ) και θα μιλήσουμε για τη σύγχρονη φεμινιστική θεωρία στο έργο της Rosi Braidotti.
Σας περιμένουμε, όπως πάντα, στο φιλόξενο Ilioupolis on Air
http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html
Χορηγός: Μεζεδοπωλείο ΟΑΣΙΣ.

 

μπραιντότι


ΚΑΛΗΜΕΡΑ. Απόψε Τρίτη, 8/3/2016 (7-8μμ) στην εκπομπή ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ θα μιλήσουμε για τις ΠΡΩΙΜΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ.Σας περιμένουμε όπως πάντα, στο φιλόξενο Ilioupolis OnAir http://www.ilioupolisonline.gr/radio/index.html


cropped-150694_10152374209955386_114963220_n1

(https://lisbethsalanderfap.wordpress.com/feminist-artist/)

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΦΥΛΟ

Ο 21ος αιώνας άρχισε με τις γυναίκες να έχουν κατακτήσει το δικαίωμα της ψήφου. Όμως, η θεσμική κατοχύρωση του δικαιώματος της ψήφου δεν αρκεί για να είμαστε σε θέση να μιλάμε για πλήρη ισότητα ανδρών και γυναικών. Πρέπει να αποκτήσει πλήρη σημασία η έννοια της οικουμενικότητας της ιδιότητας του πολίτη. Αυτή είναι η κοινή θέση όλων των θεωρητικών και πολιτικών ρευμάτων του φεμινιστικού κινήματος. Η στρατηγική όμως διαφέρει. Η διαφορά είναι «ο μπαλαντέρ της τράπουλας» για την ιδιότητα του πολίτη.1 Οι προτεινόμενες στρατηγικές είναι ουσιαστικά δύο. Σύμφωνα με την πρώτη, οι πολίτες πρέπει να επιδιώξουν τα γενικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα και σύμφωνα με τη δεύτερη η ιδιότητα του πολίτη θα προσδιορίζεται από τις κοινωνικές ομάδες που λειτουργούν από κοινού διατηρώντας όμως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις ξεχωριστές τους ταυτότητες. Ας δούμε, όμως, τα εκατέρωθεν επιχειρήματα.

Λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κοινωνίας των ΗΠΑ στην οποία ανήκει, η Iris Marion Young διατυπώνει την άποψη πως για την ουσιαστικοποίηση της ιδιότητας του πολίτη χρειάζεται το μοντέλο της «συμμαχίας του ουράνιου τόξου».2 Η στρατηγική αυτή αναγνωρίζει την ύπαρξη διαφορετικών κοινωνικών ταυτοτήτων προσδιορισμού των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που βιώνουν από κοινού την πολιτική και κοινωνική καταπίεση και οι οποίες επιδιώκουν την αναγνώρισή τους από το πολιτικό σύστημα χωρίς όμως να απαρνηθούν την ιδιαιτερότητά τους και να απορροφηθούν από το «κατεστημένο». Η Καντιανή προσταγή «πράττε έτσι ώστε η ρυθμιστική αρχή της βούλησής σου να μπορεί να καταστεί συγχρόνως καθολικός νόμος» τίθεται στο στόχαστρο γιατί θεωρείται ότι υπεκφεύγει μπροστά στα διλήμματα της διαφοράς και της μερικότητας με τη συνεχή επίκληση των ιδεών της αφαιρετικότητας. H Καντιανή προσταγή, για να επιβληθεί, απαιτεί την ύπαρξη ενός διαιτητή που θα είναι σε θέση να αποφασίζει και να επιλέγει ανάμεσα σε αντιπαρατιθέμενες απόψεις (με πρώτο και κύριο το κράτος) που υποτίθεται ότι υψώνονται υπεράνω των ιδιαίτερων συμφερόντων που εκπροσωπούν. Έτσι η συλλογική σφαίρα της αιτιολόγησης της δράσης αντιπαρατίθεται στους όρους της Καντιανής προσταγής. Αντί να εναποτίθεται στα χέρια ενός κριτή που τίθεται υπεράνω συμφερόντων, είναι στα πλαίσια ενός πολιτικού φόρουμ που απαρτίζουν οι συλλογικοί φορείς των δρώντων που μετατίθεται ο διάλογος και, στην ουσία, η αιτιολόγηση της δράσης. Αυτή η θέση ωθεί πρακτικά στη δημοσιοποίηση της ιδιωτικής πλευράς της ζωής των ανθρώπων και στη συμπερίληψή της στο δημόσιο διάλογο. «Το προσωπικό είναι πολιτικό» και σβήνονται τα αποσαφηνισμένα όρια δημόσιου και ιδιωτικού. Ωστόσο, το ερώτημα που παραμένει είναι το πώς προσδιορίζονται τα απαιτούμενα συλλογικά μέτρα και σταθμά για τη λήψη των συλλογικών αποφάσεων που αφορούν όλους και όλες.

«Μια θεμελιακή διάσταση της ελευθερίας των γυναικών είναι η ελευθερία που ενυπάρχει εκ φύσεως στην ιδιότητα των ίσων πολιτών» τονίζει η Carole Pateman σε αντίθεση με τη Young.3 Εκείνο το στοιχείο που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των δύο φύλων σε ένα πατριαρχικό κοινωνικό – πολιτικό πλαίσιο είναι αυτό της εξουσίας του ενός επί του άλλου. Αυτός που είναι, κατ’ αυτήν, ο βασικότερος και ουσιαστικότερος στόχος των γυναικών και του φεμινιστικού κινήματος είναι ο μετασχηματισμός των σχέσεων εξουσίας ανάμεσα στα δύο φύλα και όχι μια θεμελιακή αντιπαράθεση των δύο φύλων . Εκείνο που προέχει είναι ο μετασχηματισμός της έννοιας της ιδιότητας του πολίτη σε νέες θεωρητικές και πολιτικές βάσεις που να έχουν ως χαρακτηριστικές αρχές τους την ελευθερία και την ισότητα των δικαιωμάτων. Αυτό δεν σημαίνει ταύτιση των γυναικών με το ανδρικό πρότυπο για την ιδιότητα του πολίτη αλλά εκδημοκρατισμός των πολιτικών σχέσεων των δύο φύλων. Σημαίνει πως ενώ η μητρότητα ως κατ’ αρχήν «γυναικεία υπόθεση» δεν μπορεί να ταυτιστεί αποκλειστικά με την έννοια της ιδιότητας του πολίτη εν τούτοις μπορεί να συνδεθεί στενά με αυτήν.4 Η καρδιά του προβλήματος δεν είναι η διαφορά αλλά η υποταγή των γυναικών. Η «αυθεντικά δημοκρατική ιδιότητα του πολίτη» ως έννοια περιλαμβάνει και τα δύο φύλα ως πλήρεις πολίτες και η ιδιότητα αυτή έχει ίση αξία και για τα δύο φύλα. Η ίση πολιτικά θέση των γυναικών είναι αναγκαία για τη δημοκρατία και για την αυτονομία των γυναικών. Αν πρόκειται να αλλάξει η πολιτική σημασία της διαφοράς των δύο φύλων και να είναι η ιδιότητα του πολίτη των γυναικών ισάξια με αυτήν των ανδρών, πρέπει οι πατριαρχικές κοινωνικές και φυλετικές σχέσεις να μετασχηματιστούν σε ελεύθερες σχέσεις . Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει πως όλοι οι πολίτες πρέπει να γίνουν όπως οι άνδρες ούτε και πως όλες οι γυναίκες πρέπει να αντιτωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Για να είναι πραγματική και όχι τυπική η ισότητα θα πρέπει να διαφοροποιείται η ουσία της ανάλογα με τις διαφορετικές περιστάσεις εντός των οποίων αναγνωρίζονται κάθε φορά οι άνδρες και γυναίκες πολίτες. Στη θέση αυτή της.Pateman διακρίνουμε ένα μικρό άνοιγμα προς την άποψη της Young, η οποία θεωρεί την γενικά και αφηρημένα ορισμένη οικουμενικότητα της έννοιας της ιδιότητας του πολίτη, ως βασικό εμπόδιο στον αγώνα για την επίτευξη ουσιαστικής ισότητας.

Στα τέλη της δεκαετίας 1980-1990 άρχισε να αναπτύσσεται η συζήτηση για την ισάριθμη αντιπροσώπευση των γυναικών στα κοινοβούλια και στους πολιτικούς θεσμούς λήψης αποφάσεων γενικότερα. Σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γαλλία τα κόμματα, με πιο ευαίσθητα αυτά της κεντροαριστεράς και της εξωκοινοβουλευτικής και οικολογικής αριστεράς, άρχισαν να τοποθετούνται επί του ζητήματος και να προβαίνουν και σε λήψη πρακτικών μέτρων για την υλοποίηση, έστω και με τη λογική των ποσοστώσεων, του αιτήματος. Ο διάλογος που διεξάγεται ανάμεσα στις φεμινίστριες της ισότητας και της διαφοράς επεκτάθηκε και σε αυτό το πεδίο έστω και με διάφορες παραλλαγές. Υπό το πρίσμα αυτό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών όπως καταγράφηκαν στο διάλογο ανάμεσα στην Francoise Gaspard και στην Ελένη Βαρίκα.5 Κατά την Gaspard το αίτημα της ισάριθμης αντιπροσώπευσης ανοίγει το δρόμο για την αμφισβήτηση των ορίων ανάμεσα σε πολιτική και ιδιωτική σφαίρα της ζωής, για την ριζοσπαστική ανατροπή του σημερινού πολιτικού συστήματος που πάσχει, σε τελευταία ανάλυση, από έλλειψη νομιμοποίησης και καθιστά την παραγωγή των νόμων μια διαδικασία που απαιτεί τη συμμετοχή των ανδρών και των γυναικών με βάση την ισότητα. Από την πλευρά της η Βαρίκα επισημαίνει πως το αίτημα δεν τίθεται ως απλώς επιδιορθωτικό της σημερινής πολιτικής δημοκρατίας, όπως αφήνει να εννοηθεί για την άποψη της Gaspard, αλλά απαιτείται η επανίδρυση της δημοκρατίας σε νέες βάσεις, ηθικές και πολιτικές. Η Βαρίκα θεωρεί ότι οι μόνες συμμαχίες, που μπορούν να γίνουν, είναι συμμαχίες πάνω σε πολιτικά προγράμματα που, ξεκινώντας από τον κόσμο ως έχει, διευρύνουν τη δυνατότητα ενός άλλου κόσμου με βάση τα συμφέροντα και τις ανάγκες αντρών και γυναικών, με βάση τις πολλαπλές και συχνά αντιφατικές θεωρήσεις της καταπίεσης. Αυτές οι συμμαχίες «επεξεργάζονται νέους ορισμούς της κοινότητας, της δικαιοσύνης, της εξουσίας, του ατόμου, της σχέσης δημόσιου και ιδιωτικού, της διαχείρισης των αγαθών, του περιεχομένου της εργασίας. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι ένα πρόγραμμα της αριστεράς. Όχι γιατί αντιστοιχεί στις ιστορικές πρακτικές της, ούτε γιατί θα βρει αναγκαστικά απήχηση στις γραμμές της, αλλά γιατί θίγει τα ίδια τα θεμέλια της κυριαρχίας». Η άποψη της Βαρίκα θα μπορούσε κάλλιστα να συνδυαστεί με την άποψη της Ιris Marion Young που προτείνει τη στρατηγική του «ουράνιου τόξου» ακριβώς γιατί προσδιορίζεται από τις «πολλαπλές και συχνά αντιθετικές θεωρήσεις της πραγματικότητας» και αποβλέπει στη συμμαχία νέων κοινωνικών κινημάτων πάνω στη βάση του κοινού στόχου της κατάκτησης ειδικών δικαιωμάτων που να ουσιαστικοποιούν την έννοια της οικουμενικότητας της ιδιότητας του πολίτη.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ

Σημειώσεις:
1 Βλ. O’ Donovan Katherine (1993) “Gender Blindness or Justice Engendered?” in Robert Blackburn (ed.) Rights of Citizenship. London: Mansell
2 Βλ. Young Iris Marion (1992) “Polity and Group Difference: A Critique of the Ideal of Universal Citizenship” in Cass R. Sunstein (ed) , Feminism and Political Theory. Chicago: The University of Chicago Press, σελ.131-134
3 Gregor Mary (ed) (1998) Groundwork of the Metaphysics of Morals of the Metaphysics of Morals. New York: Cambridge University Press.
4 Pateman Carole (1990) “Τhe politics of motherhood and women’ s citizenship” in Pateman Carole (ed) Equality , Difference , Subordination. London: Polity Press ,σελ.18-31.
5 Αντιπαράθεση με την S.Ruddick που εκφράζει την πλευρά των φεμινιστριών της μητρότητας (πολιτισμικός φεμινισμός)& βλ. Ruddick Sara (1983) “Pacifying the Forces: Drafting Women in the Interests of Peace” in Signs 8 , no.3, Spring και Ruddick Sara (1984 ) “Preservative Love and Military Destruction: Some Reflections of Mothering and Peace” in Trebilcot J. (ed) , Mothering : Essays in Feminist Theory. Totowa, NJ: Rowman & Allenheld
6 Βλ. Βαρίκα Ελένη (1995) “Επανίδρυση ή επιδιόρθωση της δημοκρατίας ; Το αίτημα της ισάριθμης αντιπροσώπευσης των φύλων”, Σύγχρονα Θέματα , Περίοδος Β΄, τεύχος 57 , Οκτ.-Δεκ., σε.42-59 και Gaspard Francoise (1995) “Για την ισάριθμη αντιπροσώπευση : γένεση μιας έννοιας , γέννηση ενός κινήματος”, Σύγχρονα Θέματα , Περίοδος Β΄, τεύχος 57 , Οκτ.-Δεκ., σελ.32-41




Recent Entries