56862292_2256810397924700_9181987286768680960_n

 

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ), υλοποιεί από τον Μάρτιο του 2018 το συγχρηματοδοτούμενο έργο µε τίτλο: «ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΡΑΣΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ (ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ) ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ» ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» του Ε.Π. ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ, 2014-2020.

Σκοπός του έργου είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου για τη Βία κατά των γυναικών και για τις Δομές που υπάρχουν για την προστασία και υποστήριξη των θυμάτων.(Συμβουλευτικά Κέντρα και Ξενώνες σε όλη τη χώρα και η 24ωρη πανελλαδική γραμμή SOS 15900)

Έχουν υλοποιηθεί πολλές δράσεις δημοσιότητας όπως τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ, ενημερωτικές ημερίδες, θεατρικά δρώμενα, διαφημίσεις σε μέσα μεταφοράς .

Στο πλαίσιο αυτής της πανελλαδικής ενημερωτικής εκστρατείας θα πραγματοποιηθεί Τριήμερο Φεστιβάλ Ταινιών στις 17, 18 & 19 Απριλίου 2019, στον Κινηματογράφο STUDIO, Σπάρτης & Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής, στην Αθήνα, και ώρες 16.00- 20.00

Στο Φεστιβάλ ταινιών θα προβάλλονται 6 με 7 ταινίες καθημερινά, με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ

Ο χώρος διοργάνωσης του Φεστιβάλ είναι προσβάσιμος σε άτομα με αναπηρίες.
Η ταινία «Ναι.. στο Όχι» θα είναι καθολικά προσβάσιμη σε άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, με υπότιτλους SDH και ακουστική περιγραφή AD.
Σας περιμένουμε όλες και όλους!!!

Advertisements

Αφίσα ΓΓΙΦ για την 8η Μαρτίου-Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών

 

Μήνυμα ΓΓΙΦ για την 8η Μαρτίου-Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών_2


unnamed (2)

 

Από το μοναχικό «Και εγώ» στο συλλογικό «Και Εμείς»
Me Too: Ένα κίνημα (και) για τις εργαζόμενες!
της Σόνιας Μητραλιά

Πάνω από δυο χρόνια έχουν περάσει από την γέννηση του κινήματος MeToo που φανέρωσε την τρομακτική έκταση της σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας και της σεξουαλικής βίας λόγω φύλου σε όλο τον κόσμο! Κάθε άλλο από εφήμερο, το κίνημα αυτό δεν παύει κάθε τόσο να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις! Ολοζώντανο, όχι μόνο διαρκεί και απλώνεται σε όλες τις ηπείρους, αλλά και εξελίσσεται από εικονικό φαινόμενο στο διαδίκτυο σε ένα πραγματικό πρωτόγνωρο κοινωνικό κίνημα του 21ου αιώνα. Και κυρίως, γίνεται σημαία των εργαζόμενων γυναικών προκαλώντας μάλιστα ιστορικές και νικηφόρες κινητοποιήσεις ενάντια σε δυο γιγάντιες πολυεθνικές του πιο αδίστακτου κεφαλαίου…

Όμως, δυστυχώς στην Ελλάδα οι ίδιες/ίδιοι που έχουν υποστεί κακοποίηση και σεξουαλική βία σπάνια μιλούν, σιωπούν δημόσια! Αλλά ως πότε;

Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να κάνει έναν απολογισμό για τις εμπειρίες του κινήματος MeToo μήπως και αποδειχτούν χρήσιμες για να γεννηθεί και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο, ένα κίνημα αναγκαίο περισσότερο από ποτέ!

Αλλά πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν άνοιξε ο ασκός του Αιόλου…

Όλα άρχισαν τον Οκτώβρη του 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με το σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης με πρωταγωνιστή τον μεγάλο παραγωγό ταινιών του Χόλυγουντ H. Γουάινστιν, και αφού η ηθοποιός Alyssa Milano κυκλοφόρησε στο παγκόσμιο δίκτυο ένα Twitter που το ονόμασε Me Too. Η ιδέα ήταν απλή. Ανέβασε ένα μικρό μήνυμα: «Εάν έχετε κακοποιηθεί σεξουαλικά, γράψτε Me Too ως απάντηση σε αυτό το ‘tweet”. Δηλαδή, «Και Εγώ», εγώ επίσης.

Μέσα σε μόλις 24 ώρες, 12 εκατομμύρια σε όλο το κόσμο, στη συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες, κατάγγειλαν δικά τους περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης από ισχυρούς αρσενικούς της βιομηχανίας του κινηματογράφου , του χώρου της μόδας, της πολιτικής σκηνής, της εκπαίδευσης, των επιχειρήσεων, των ΜΜΕ, διαφόρων διεθνών οργανισμών, της εκκλησίας ακόμα και από τον άνδρα της διπλανής πόρτας…

Οι υπογράφουσες, μερικές διάσημες, άλλες ανώνυμες, περιγράφανε με λίγα λόγια τα βιώματα τους στην εργασία αλλά επίσης και στην παιδική ηλικία, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο δημόσιο χώρο…

Με πρωτόγνωρο τρόπο μέσα από την έκφραση εκατομμύριων μαρτυριών, το κίνημα Με Τοο, χρησιμοποιώντας τα τεχνολογικά εργαλεία της εποχής, αποκάλυψε μια κρυμμένη, τραγική, μαζικότατη πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο. Προκάλεσε σοκ στις κοινωνίες αποκαλύπτοντας το τεράστιο μέγεθος και την εξάπλωση των σεξουαλικών επιθέσεων και βιαιοπραγιών.

Είναι γεγονός πως το MeToo πήρε θεαματική ορατότητα και τράβηξε την προσοχή της δημόσιας γνώμης μόνον όταν πολλές διάσημες σταρ του Χόλυγουντ τόλμησαν να μιλήσουν δημόσια. Όμως, όσα λέγονται ότι το MeToo ξεκίνησε από τις διάσημες και αφορά μόνο αυτές είναι ιστορικά λάθος.

Σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να νομίζει κανείς, το MeToo δεν γεννήθηκε το 2017, αλλά προϋπήρχε! Γεννήθηκε πριν από ένδεκα χρόνια στη Νέα Υόρκη με πρωτοβουλία της γεννημένης στο Harlem, στη γνωστή φτωχογειτονιά της Νέας Υόρκης, αφροαμερικανίδας ακτιβίστριας Tarana Burke. Έχοντας η ίδια υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, η Tarana Burke βρέθηκε σαν κοινωνικός λειτουργός για χρόνια σε επαφή με τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους και δραστηριοποιήθηκε στο θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης. Το 2006 ίδρυσε την Just Be Inc μια συλλογικότητα που στηρίζει νέες γυναίκες σε θέματα υγείας και ευεξίας. Ένα χρόνο μετά, η TaranaBurke λανσάρει το » «Me Too Movement» ως λαϊκή πρωτοβουλία για την υποστήριξη θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης στις φτωχογειτονιές.

Η Burke ορίζει τον εαυτό της ως «επιζήσασα» μιας σεξουαλικής επίθεσης. Το MeToo, μας λέει, δημιουργεί μια διαδικασία αλληλεγγύης μεταξύ εκείνων που «επιβίωσαν» που μπορούν έτσι να ανοίγουν την καρδιά τους, να μιλούν για αυτά που δεν λέγονται, να ακούει η μια γυναίκα τη άλλη. Αυτό βοηθά να ξεπεραστεί το αίσθημα ενοχής, η θυματοποίηση και η μοναξιά.

Πράγματι, η Tarana Burke πρότεινε το Me Too σαν μέσον απελευθέρωσης για να αποδεχτούν οι ίδιες οι «επιζήσασες» τον εαυτό τους ώστε να ξεπεράσουν το βαθύ ψυχολογικό τραύμα, για να ξυπνήσει η βούληση τους για δράση, για να ενεργήσουν. Το πιστεύω της είναι: «Ενδυνάμωση μέσω της αλληλοκατανόησης». Σε ένα βίντεο εξήγησε: «Ξόδεψα πολύ χρόνο στα 20 μου, ψάχνοντας να βρω πώς μπορώ να θεραπευτώ. Μίλησα με φίλους, με την κοινότητά μου, αλλά εκεί που βρήκα πραγματική επικοινωνία ήταν με ανθρώπους που συμπάσχουν. Οι επιζήσαντες είναι οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να καταλάβουν τους άλλους «επιζήσαντες».

Tο κίνημα του #MeToo έφερε κάτι τελείως καινούργιο στον αγώνα των φεμινιστικών κινημάτων: Μέσω του Διαδικτύου δημιούργησε έναν χώρο παγκόσμιας αυτογνωσίας, κάτι που εμείς οι φεμινίστριες της δεκαετίας του 70 επιτύχαμε δημιουργώντας μικρές ομάδες μεταξύ μας που ονομάστηκαν τότε «ομάδες αυτοσυνείδησης». Αλλά αυτές λειτουργούσαν μόνο σε πολύ μικρή κλίμακα.

Το πρωτόγνωρο κατόρθωμα του Me Τοο συνίσταται στο γεγονός πως απευθύνεται πρωτίστως στις ίδιες /ους που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Ταυτόχρονα δημιουργεί μια σπουδαία δυναμική γιατί διαλύοντας το αίσθημα του πόνου, της ντροπής, της μοναξιάς, της απομόνωσης δημιουργεί προϋποθέσεις για να γεννηθεί μια συλλογική φεμινιστική συνείδηση, αυτεπίγνωση και άμεση δράση ενάντια στην σεξιστική βία και στο μισογυνισμό!

Έτσι έσπασε το φράγμα της σιωπής!

Γιατί όμως το κίνημα MeToo πήρε έκταση μόνο το φθινόπωρο του 2017 και όχι όταν λανσαρίστηκε από την Tarana Burke το 2007; Μα, επειδή τότε το φεμινιστικό αμερικανικό κίνημα είχε πάρει τα πάνω του καθώς είχε προηγηθεί η μεγάλη «Πορεία των Γυναικών κατά την ενθρόνιση στην προεδρία των ΗΠΑ του σεξιστή Donald Trump που κατεδαφίζει τα δικαιώματα που είχε κερδίσει το φεμινιστικό κίνημα.

Ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση που έγινε ποτέ στην ιστορία των Η.Π.Α. καθώς συσπείρωσε πλήθος κοινωνικών κινημάτων και ενδυνάμωσε αφάνταστα όλο το φεμινιστικό αμερικανικό κίνημα. Τον ίδιο χρόνο συνεχίστηκαν οι φεμινιστικές κινητοποιήσεις με την πρωτόγνωρη μεγάλη διεθνή απεργία των γυναικών στις 8 του Μάρτη του 2017.Ήταν λοιπόν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα που οι γυναίκες πήραν θάρρος για να πάνε παραπέρα.

Έξαλλου δεν μας κάνει εντύπωση ότι ήσαν οι “επιζήσασες” αστέρες του Χόλιγουντ και πολλές άλλες «ξεχωριστές γυναίκες» που έσπασαν το απόστημα. Αυτές τις «ξεχωριστές γυναίκες» τις κατακρίνουν μερικοί/ες άδικα και κακόβουλα σαν καριερίστες, υποκρίτριες γυναίκες με φήμη, με λεφτά, της αυλής της αστής και νεοφιλελεύθερης Hillary Clinton, που χρησιμοποιούν συχνά το Με Τοο για να επιδείξουν το πρόσωπό τους και να παραμείνουν στον αφρό της δημοσιότητας.

Για μας η εξήγηση είναι άλλη. Πιστεύουμε πως αυτές οι «ξεχωριστές» γυναίκες έσπασαν το απόστημα ενός αδύναμου κρίκου. Δουλεύουν στην καρδιά του κτήνους, στην καρδιά ενός χώρου όπου συναναστρέφονται με παντοδύναμα αρσενικά της παγκόσμιας ελίτ της «upper class», όπου η σεξουαλική βία και η παρενόχληση συνηθίζονται! Kαι υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο! Σε αυτό το χώρο της κοινωνίας της κορυφής των από πάνω, η σεξουαλική παρενόχληση είναι όχι μόνο αποδεκτή, αλλά και αποτελεί “αξία” σχεδόν επιβεβλημένη, ένα “must” που χαίρει απόλυτης ασυλίας. Γιατί; Ακριβώς επειδή συμβολίζει το κύρος και την δύναμη ενός επιτυχημένου και φτασμένου αρσενικού αρπακτικού της εξουσίας που ηδονίζεται έχοντας απόλυτη εξουσία πάνω στο σώμα και την ζωή των “υποτακτικών” του…

Το φράγμα της σιωπής σπάζει, αλλά…

«Ναι», λένε μερικοί /ές , «αλλά οι καταγγελίες περιορίζονται σε καταγγελίες σεξουαλικής βίας ενάντιων κάποιων προσώπων, στοχεύουν μεμονωμένα άτομα και επομένως δεν είναι παρά εξατομικευμένες υποθέσεις”! “Και το χειρότερο”, λένε, “είναι ότι λειτουργούν πάνω από το νόμο, άρα είναι άκρως επικίνδυνες, μια και μπορούν να οδηγήσουν στην αυτοδικία, στο ρεβανσισμό και στο λιντσάρισμα».

Όμως, το κίνημα Me Τοο γεννήθηκε ακριβώς ενάντια στην υποκριτική σιωπή της κοινωνίας που ανέχεται συστηματικά αυτά τα εγκλήματα καθώς βασικοί θεσμοί της όπως η αστυνομία, τα δικαστήρια, η οικογένεια κλείνουν τα μάτια και σφυρίζουν αδιάφορα… Είναι αλήθεια πως οι φεμινίστριες δεν πρέπει να περιορίσουν τον αγώνα τους μόνο στην καταγγελία μερικών απεχθών αρσενικών αρπακτικών, έστω και αν η καταδίκη τους δεν είναι καθόλου αμελητέα υπόθεση.

Η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, η βία λόγω φύλου έχει τόσο βαθιές ρίζες στην πατριαρχική κοινωνία και είναι τόσο δεμένη με τις κοινωνικές ανισότητες όλων των ειδών, ώστε να απαιτεί συλλογική απάντηση ….ενάντια στην απομόνωση που παράγει η βία λόγω φύλου.

Εξάλλου το κίνημα Με Τοο πυροδότησε από την αρχή εκδηλώσεις συλλογικής αντίστασης και μάλιστα στην αληθινή κοινωνική ζωή. Και αυτό επειδή το ταμπού της υποκριτικής ανοχής δεν σπάζει με τις διαμαρτυρίες στο Διαδίκτυο. Δεν είναι μια απλή εικονική πραγματικότητα, όπως λένε μερικοί/ες, καθώς παράγει δημόσιο κοινωνικό διάλογο, ενθαρρύνει τις καταγγελίες στα δικαστήρια, έχει εκπαιδευτικό ρόλο δηλαδή, φεμινιστικοποιεί.

Και επίσης, όταν στο όνομά του στήνονται διεθνώς ομάδες και δίκτυα « Με Τοο», όταν στην Αμερική φτάνει να επηρεάζει τα συνδικάτα, και ενθαρρύνει καινούργιες μελέτες που εξερευνούν τις μορφές βίας λόγω φύλου οι οποίες εξάλλου σημειώνουν εκρηκτική αύξηση …

Το κίνημα «Με Τοο» στις εργαζόμενες :

Ιστορικές κινητοποιήσεις στο McDonald’s και στην Google !

Toν περασμένο Σεπτέμβρη στις ΗΠΑ, χιλιάδες κυρίως αφρόαμερικάνες και λατίνες, πάμφτωχες εργαζόμενες της πολυεθνικής αλυσίδας των φαστφουντάδικων Mc Donald έκαναν στάση εργασίας και κατέβηκαν σε διαδηλώσεις σε δέκα αμερικανικές πολιτείες απαιτώντας να σταματήσει η εργοδοσία την υποκριτική σιωπή της και την συστηματική κάλυψη των βίαιων σεξουαλικών επιθέσεων που υφίστανται οι εργαζόμενες από τους προϊσταμένους, τους διαχειριστές αλλά και τους πελάτες των καταστημάτων της!(1)

Επρόκειτο για ένα ιστορικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας καθώς το κίνημα MeToo χτύπησε τον δεύτερο μεγαλύτερο εργοδότη στον κόσμο, και συνάμα ένα από τα χειρότερα εργασιακά κάτεργα, τα φαστφουναδικα Mac Donald’s. Σε αυτά, το 42% των εργαζομένων, κυρίως γυναίκες, αντιμετωπίζουν συστηματική καθημερινή σεξουαλική παρενόχληση στα περισσότερα από … δεκατέσσερις χιλιάδες καταστήματά τους ανά τον κόσμο, καθώς η σεξιστική βία είναι ένα όπλο που χρησιμοποιεί η εργοδοσία για να υποτάσσει τις εργαζόμενες.

Φυσικά, δεν ήταν τυχαίο ότι τις κινητοποιήσεις στα Mc Donald’s στήριξε με όλες τις δυνάμεις του ένα από τα μεγαλύτερα και πιο μαχητικά ανεξάρτητα εργατικά κινήματα των ΗΠΑ, το κίνημα Fight for 15$ που αγωνίζεται εδώ και 6-7 χρόνια για την αύξηση στα 15 δολάρια της κατώτατης ωριαίας αμοιβής των εργαζομένων που είναι σήμερα καθηλωμένη στα 7,5 δολλάρια. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ούτε ότι αυτό το μικτό και πολυεθνικό εργατικό κίνημα αγκάλιασε από την αρχή το κίνημα Me Too, ούτε ότι τα πανό των διαδηλωτών/τριών υπογράφονταν από κοινού από το Fight for 15$ και το Me Too!

Σαν να μην έφτανε όμως αυτή η ιστορική κινητοποίηση στα μεγαλύτερα φαστφουντάδικα του κόσμου, στις αρχές Νοεμβρίου χιλιάδες hightech υπάλληλοι της Google, περίπου 20.000, έκαναν απεργία με αφορμή το υποκριτικό χειρισμό εκ μέρους της Google, πολλών περιπτώσεων σεξουαλικών παρενοχλήσεων από ανώτερα στελέχη, όπως του διαβόητου Andy Rubin του εφευρέτη του τηλεφώνου Android. Η εταιρία όχι μόνο τον κάλυψε, αλλά και τον αντάμειψε όταν εγκατέλειψε την Google, με εφάπαξ “δώρο” 90 εκατομμυρίων δολαρίων,… σαν να μην τρέχει τίποτε!

Με τις εργαζόμενες μπροστά, οι υπάλληλοι έκλεισαν τους χώρους εργασίας της Google και κατέβηκαν στους δρόμους από το Τόκιο και την Καλιφόρνια, μέχρι τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Δουβλίνο, την Ζυρίχη και το Βερολίνο… Και αυτή η απεργία έγραψε ιστορία: Ήταν μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς στάσεις εργασίας στη σύγχρονη εργασιακή ιστορία, και χαρακτηρίζεται επιπλέον από πρωτότυπη και πολύ σπάνια ταυτόχρονη παγκόσμια κινητοποίηση. Ήταν επίσης η μεγαλύτερη κινητοποίηση μισθωτών στην ιστορία της hightech βιομηχανίας.

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Το Me Too και το κίνημά του δεν είναι φτιαγμένα από τις πλούσιες και διάσημες… για τις πλούσιες και διάσημες. Είναι για τη συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών και κυρίως για τις απόκληρες και τις εργαζόμενες, δηλαδή για εκείνες που βρίσκονται κατά κύριο λόγο στο στόχαστρο όλων των αδικιών και των καταπιέσεων της καπιταλιστικής και πατριαρχικής κοινωνίας. Και όχι μόνον αυτό.

Όπως το δείχνουν περίτρανα τα χειροπιαστά παραδείγματα των ιστορικών -και νικηφόρων- κινητοποιήσεων στα Mc Donald’s και στην Google, το κίνημα Me Too πρέπει και μπορεί να γίνει αληθινή ατμομηχανή που ανατρέπει σεξιστικά και αντεργατικά εμπόδια, σπάζει εργοδοτικά φράγματα, ενώνει την εργατική τάξη και τους από κάτω ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει την αλληλεγγύη, την ισότητα και την ταξική τους συνείδηση!

Το κίνημα « Με Τοο» μας διδάσκει λοιπόν πολλά. Στο χέρι μας να τα αξιοποιήσουμε και να τα κάνουμε πράξη!

Σημειώσεις

1. Βλέπε το βίντεο: https://www.facebook.com/Fightfor15/videos/2082587251765741/

ΠΗΓΗ: contra-xreos.gr


 

48398481_2191204691151938_1438706605553090560_n

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Έκδοση Ετήσιας Έκθεσης της ΓΓΙΦ με θέμα «Η πρόοδος της Εφαρμογής των Πολιτικών Ισότητας των Φύλων στη Χώρα. Η εφαρμογή των πολιτικών ισότητας στους Δήμους»

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας εξέδωσε την Ετήσια Έκθεση για την πρόοδο της Εφαρμογής των Πολιτικών Ισότητας των Φύλων στη Χώρα. Σκοπός των ετήσιων Εκθέσεων είναι η παρακολούθηση της εφαρμογής των πολιτικών ισότητας σε όλο το εύρος της δημόσιας δράσης, ως μέρος της ενίσχυσης της διοικητικής ικανότητας του πυρήνα παραγωγής πολιτικών ισότητας των φύλων. Η τρέχουσα Έκθεση εκπονήθηκε για πρώτη φορά εξολοκλήρου από το προσωπικό της ΓΓΙΦ.

Η Ετήσια Έκθεση, διαρθρώνεται σε δύο βασικά μέρη:

1. Το πρώτο αφορά την παρακολούθηση και αποτίμηση των δράσεων που υλοποιήθηκαν από τη ΓΓΙΦ το έτος 2017. Η παρακολούθηση αυτή γίνεται στη βάση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Ισότητα των Φύλων 2016‐2020. Παρουσιάζονται αναλυτικά οι δράσεις της ΓΓΙΦ το έτος 2017 και η αξιολόγηση της πορείας υλοποίησης του ΕΣΔΙΦ ανά θεματικό άξονα και στόχο και επισημαίνονται πεδία και ανάγκες στα οποία θα πρέπει να εστιάσει η υπηρεσία τα επόμενα έτη με βάση τους στόχους που έχουν τεθεί.

2. Το δεύτερο μέρος εστιάζει στην τοπική αυτοδιοίκηση, αναδεικνύοντας τις ιδιαίτερες προκλήσεις που παρουσιάζονται στην εφαρμογή των πολιτικών ισότητας των φύλων στις τοπικές κοινωνίες και την ανάγκη παρακολούθησης και επαναπροσδιορισμού τους, ενόψει και των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. Εκτίθενται οι απαντήσεις των Δήμων στα ερωτηματολόγια που κλήθηκαν να απαντήσουν από την ΓΓΙΦ και ακολουθεί η ποσοτική και ποιοτική αποτύπωση και χαρτογράφηση των δράσεων, η αποτίμηση της πορείας των πολιτικών ισότητας στους Δήμους και η σύνδεση των δράσεων με τους άξονες προτεραιότητας του ΕΣΔΙΦ 2016‐2020. Στα συμπεράσματα του μέρους αυτού παραθέτονται προκλήσεις για την ένταξη των πολιτικών ισότητας στους Δήμους και προτάσεις πολιτικής.

Στόχοι της Ετήσιας Έκθεσης αποτελούν:
• η αναλυτική παρουσίαση και αποτίμηση του Απολογισμού της Γ.Γ.Ι.Φ. για το έτος 2017 σε σχέση με τον προγραμματισμό του ΕΣΔΙΦ 2016‐2020
• ο εντοπισμός πεδίων και αναγκών που καλούν για εστιασμένες δράσεις τα επόμενα έτη από τη Γ.Γ.Ι.Φ.
• η αποτύπωση και αξιολόγηση των πολιτικών ισότητας στην τοπική αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα της εφαρμογής της «Ευρωπαϊκής Χάρτας για την Ισότητα των Φύλων στις Τοπικές Κοινωνίες»
• ο προσδιορισμός των υφιστάμενων αναγκών και προβλημάτων σε τοπικό επίπεδο με βάση την ανατροφοδότηση από το πεδίο
• ο εντοπισμός καινοτόμων δράσεων και η ανάδειξη βέλτιστων πρακτικών
• η καταγραφή και ανάπτυξη σταθερού δικτύου επικοινωνίας των αρμόδιων υπηρεσιακών δομών σε τοπικό επίπεδο
• η επικαιροποίηση των παρεμβάσεων της Γ.Γ.Ι.Φ. στην τοπική αυτοδιοίκηση και η χάραξη σχετικού σχεδίου δράσης.

Την έκθεση μπορείτε να την βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:

Ετήσια Έκθεση με θέμα »Πρόοδος της Εφαρμογής των Πολιτικών Ισότητας των Φύλων στη Χώρα»

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/ Το Γραφείο Τύπου, 21/12/2018 Τηλ 2131511102
Ε-mail: gramggif@isotita.gr


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Για να μη θρηνήσουμε άλλες Ελένες!

Η άρνηση της 21χρονης Ελένης, φοιτήτριας στη Ρόδο, να ενδώσει στις ερωτικές επιθυμίες δύο ανδρών, τους οποίους εμπιστεύτηκε, φαίνεται σύμφωνα με την αστυνομία, να είναι η επικρατέστερη αιτία για τη δολοφονία της.

Για άλλη μια φορά η φράση της Margaret Atwood αντηχεί εκκωφαντικά στην ατμόσφαιρα: «Οι άντρες φοβούνται ότι οι γυναίκες θα γελάσουν μαζί τους (δηλαδή θα τους απορρίψουν), οι γυναίκες φοβούνται ότι οι άντρες θα τις σκοτώσουν».

Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών σχεδόν το 50% των γυναικών θυμάτων ανθρωποκτονίας διεθνώς το 2012, δολοφονήθηκαν από ερωτικούς συντρόφους η από μέλη της οικογένειάς τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους άνδρες θύματα ανθρωποκτονιών είναι μικρότερο από 6% για τον ίδιο χρόνο. Επίσης, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από 16 χώρες της Λατινικής Αμερικής 2.554 γυναίκες δολοφονήθηκαν το 2017, πυροδοτώντας το Κίνημα Ni Una Menos (Ούτε Μια Λιγότερη) που αυτοπροσδιορίζεται ως μια συλλογική κραυγή ενάντια στην αντρική βία. Μια βία που υποδαυλίζεται και αναπαράγεται τόσο από την κουλτούρα του βιασμού, όσο και από την τοξική αρρενωπότητα.

Η κουλτούρα του βιασμού προβάλλει την αντρική βία ως κάτι φυσιολογικό, σωστό, βιολογικά λογικό, ακόμη και επιθυμητό, ώστε τα θύματα σεξουαλικής βίας να κατηγορούνται και να αμφισβητούνται διαρκώς!

Ταυτόχρονα, η τοξική αρρενωπότητα προάγει ως αντρικό πρότυπο την τάση για κυριαρχία, την υποτίμηση των γυναικών, την ακραία αυτοπεποίθηση και την καταστολή των συναισθημάτων, με αποτέλεσμα την νοσηρή ταύτιση της αρρενωπότητας με τον μισογυνισμό, την ομοφοβία, την βία. Δεν βιάζουν ούτε σκοτώνουν όλοι οι άντρες. Αλλά είναι οι άντρες αυτοί που διαπράττουν το 99% των βιασμών και της σεξουαλικής βίας. Και αυτό δεν οφείλεται στην φύση τους. Οφείλεται στην πατριαρχία. Η πατριαρχία βιάζει, κακοποίει, δολοφονεί!

Με αυτουργούς άντρες, όπως είναι οι δολοφόνοι της Ελένης, οι οποίοι πρέπει να τιμωρηθούν για το ειδεχθές έγκλημα τους. Το δικαιικό μας σύστημα έχει τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει τα εγκλήματα κατά των γυναικών. Η πρόσφατη επικύρωση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα των Φύλων, παρέχουν στη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων ένα ικανό πλαίσιο για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, την καταπολέμηση του σεξισμού, την επίτευξη της ισότητας των φύλων.

Για να μη θρηνήσουμε άλλες Ελένες!

Πληροφορίες: http://www.isotita.gr/ Το Γραφείο Τύπου, 5/12/2018
Τηλ. 2131511102
Ε-mail: gramggif@isotita.gr


46522650_466427493883602_5277342164748075008_n

 

24 Νοέμβρη,  μαζική πορεία στην Αθήνα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Με προγραμματισμένα σημεία διαμαρτυρίας το υπουργείο Εσωτερικών στην Κλαθμώνος, διαμαρτυρία για τις τρεις μετανάστριες που δολοφονήθηκαν στον Έβρο, το Χωριάτικο που πουλάει «βρόμικο ψωμί» και οι ιδιοκτήτες του αθωώνονται όταν παραπέμπονται για τράφικινγ, το σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος και το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, διαμαρτυρία για την δολοφονία τριών γυναικών από αστυνομικό, με το ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ. Μπορεί να μην τηρήθηκαν όλα τα σημεία, αλλά οι συμβολισμοί είναι σημαντικοί. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ούτε τις τριπλές δολοφονίες ούτε τις μονές που συμβαίνουν συχνά κυρίως μέσα στα σπίτια. Περισσότερα από ειδήσεις και φωτογραφίες αύριο.

Το Μωβ είχε επιλέξει να τονίζει ιδιαίτερα σήμερα την ανάγκη για την άμεση αποφυλάκιση της καθαρίστριας, με τις πικέτες που φορούσαμε (οι φωτό θα δημοσιευθούν σύντομα) και είχε και ένα κείμενο με υπογραφές οργανώσεων για το θέμα αυτό. Δυστυχώς δεν επιτράπηκε να διαβαστεί από το μικρόφωνο, με το επιχείρημα ότι οι οργανώσεις αυτές που υπογράφουν είναι ΜΚΟ και ότι υπάρχει επίσης στις υπογραφές το όνομα της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Αυτή η συμπεριφορά δεν ταιριάζει με την δημοκρατία και την πολυφωνία. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο διαβάστηκε αρκετές φορές από το ηχείο του Μωβ, και ευελπιστούμε αυτή η συνεργασία να συμβάλει στην άμεση αποφυλάκιση της καθαρίστριας.

https://tomov.gr/

 


yI2gxeSj




Recent Entries